Opinions – Timed http://timed.gr News in the right time! Thu, 05 Nov 2020 15:17:18 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.5.3 Τα πρώτα μαθήματα των ατέλειωτων εκλογών – Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου http://timed.gr/%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25b1-%25cf%2580%25cf%2581%25cf%258e%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25bc%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25ae%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25b1-%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd-%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25ad%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b9%25cf%2589%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd-%25ce%25b5%25ce%25ba%25ce%25bb%25ce%25bf http://timed.gr/%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf/#respond Thu, 05 Nov 2020 15:17:18 +0000 http://timed.gr/?p=18783 Την ώρα κατά την οποία γράφονται αυτές οι λέξεις δεν ξέρουμε ποιος κέρδισε στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Ολα δείχνουν ότι οι πολιτείες που εκκρεμούν θα γυρίσουν προς τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος (κάποια στιγμή) θα αναδειχθεί τελικά νικητής. Αλλά μέχρι την ώρα οπότε εσείς διαβάζετε αυτές τις λέξεις, μπορεί κάτι άλλο να έχει αλλάξει. Μπορεί να έχουν επέμβει τα δικαστήρια. Μπορεί να έχει κολλήσει και ο Μπάιντεν κορωνοϊό. Το σίγουρο είναι όμως ότι, όπως συμβαίνει συνήθως με τις τραυματικές εμπειρίες, και από αυτές τις αμερικανικές εκλογές προκύπτουν κάποια χρήσιμα μαθήματα. Τα εξής:

1) Τον Νοέμβριο του 2016 σχεδόν 63 εκατ. Αμερικανοί πολίτες είδαν έναν άσχετο με την πολιτική ξεπεσμένο τηλεπαρουσιαστή και είπαν, αυτός είναι. Αυτόν θέλουμε να μας κυβερνήσει. Παρ’ όλο που πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του, ο τηλεπαρουσιαστής εξελέγη (βλ. 2) και κυβέρνησε ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς. Μετά τέσσερα καταστροφικά χρόνια χυδαιότητας, ψεμάτων, παλιανθρωπιάς, σκανδάλων, διχασμού, ρατσισμού, ασχετοσύνης και 230.000 νεκρών από τον κορωνοϊό, 67 εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) είδαν αυτό τον τύπο και είπαν, αυτός είναι. Αυτός θέλουμε να μας κυβερνήσει.

Ποιο είναι το μάθημα εδώ; Το μάθημα είναι, πάρτε όλες τις ερμηνείες που έχετε διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια για «τη μεσαία τάξη που πλήττεται από την παγκοσμιοποίηση» και πολλές από τις θυμωμένες που διαβάζετε σήμερα και πετάξτε τις στα σκουπίδια. Η τάση να τσουβαλιάζουμε τους ανθρώπους σε βολικά ιδεοπολιτικά μονομπλόκ επειδή έτσι νιώθουμε ότι μπορούμε να τους καταλάβουμε καλύτερα (όλοι το κάνουμε) και η μόνιμη, διαχρονική, διαρκής υποτίμηση της συχνά εντελώς παράλογης μοναδικότητας του κάθε ανθρώπινου όντος, είναι πρόβλημα. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ποικιλομορφία και τις χαώδεις εκφάνσεις της ανθρωπότητας. Το πόσες απειροελάχιστου μεγέθους μικροομάδες ατόμων μπορούν να φτάνουν στα ίδια πολιτικά μετερίζια από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες. Ο Κουβανός μετανάστης στο Μαΐάμι και ο ακροδεξιός τρομοκράτης Proud Boy ψηφίζουν σήμερα το ίδιο πράγμα για τους δικούς του λόγους ο καθένας, αλλά οπωσδήποτε όχι επειδή «απορρίπτουν το σύστημα». Αυτό ίσχυε το 2016. Τώρα ξέρουν. Πάνω από 67 εκατομμύρια άνθρωποι δεν ψηφίζουν τον Τραμπ για να απορρίψουν κάτι άλλο, αλλά επειδή αυτό θέλουν. Αυτό είναι.

2) Το εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ είναι ένα ανερμάτιστο μπάχαλο, που μοιάζει σχεδιασμένο για μια χαλαρή συνομοσπονδία που θέλει να επιλέγει συμβούλια χωρίς αρμοδιότητες, όχι για να επιλέγει το ισχυρότερο κράτος του κόσμου τα πανίσχυρα στελέχη που το διοικούν. Το σώμα των εκλεκτόρων, η ευχέρεια σε κάθε πολιτεία να στήνει το σύστημά της όπως της κατέβει, η άδικη κατανομή του αριθμού των γερουσιαστών, η παλαβή, άναρχη διαδικασία της ίδιας της ψηφοφορίας, το ότι οι άνθρωποι περιμένουν για ώρες στην ουρά για να ψηφίσουν (σε εργάσιμη ημέρα!) είναι όλα πράγματα που στα δικά μας μάτια (εμάς, που πριν από 50 χρόνια είχαμε χούντα) φαντάζουν αντιδημοκρατικά, οπισθοδρομικά και ακατανόητα.

3) Οι δημοσκοπήσεις και οι προβλέψεις των ειδικών φαίνεται ότι έπεσαν για μία ακόμη φορά έξω. Σε βαθμό που να αναρωτιέται, πια, κανείς αν υπάρχει κάποιο θεμελιώδες πρόβλημα στην αποτύπωση των πολιτικών πεποιθήσεων των ανθρώπων το 2020 από τα σύγχρονα εργαλεία των δημοσκόπων. Το πρόβλημα δεν είναι καθολικό και παγκόσμιο (εμείς, μετά τις αστοχίες στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, τα πάμε καλύτερα). Στις ΗΠΑ, σε μια εποχή κατά την οποία οι πολίτες μοιράζονται μέχρι και το τι έφαγαν το μεσημέρι με ολόκληρη την ανθρωπότητα, μοιάζει εντελώς αλλόκοτο οι ειδικευμένοι επιστήμονες να μην μπορούν να καταλάβουν, να ερμηνεύσουν και να προβλέψουν τόσο έντονες τάσεις στην κοινωνία. Αλλά εδώ είμαστε.

4) Η επόμενη ημέρα, ακόμα κι αν επαληθευθεί η νίκη του Μπάιντεν, είναι ασαφής και θολή. Το παλαβό αμερικανικό σύστημα τοποθετεί την ορκωμοσία του νέου προέδρου όχι αύριο ή σε μία εβδομάδα, αλλά σε 2,5 μήνες. Μέχρι τότε θα συνεχίσει να κυβερνάει ο προηγούμενος. Ο οποίος, σας θυμίζω, έχει μεταξύ άλλων τη δύναμη να αποδώσει χάρη στον εαυτό του. Οπότε, αν όντως χάσει ο Τραμπ, ο οποίος δεν έχει ακριβώς μια ιδιοσυγκρασία που εγγυάται μια ομαλή παράδοση της εξουσίας όλο κομψότητα και χάρη, ενδέχεται να δούμε πάσης φύσεως απροσδόκητα χάπενινγκ. Και μετά; Οι Δημοκρατικοί κράτησαν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων – αλλά περίμεναν να κερδίσουν 10 έδρες. Από ό,τι φαίνεται, παρόλο που ξοδεύτηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια σε διάφορους λαμπερούς Δημοκρατικούς υποψηφίους, δεν κατάφεραν να πάρουν την πλειοψηφία στη Γερουσία, χάνοντας από κωμικοτραγικές φυσιογνωμίες και ημι-απολιθωμένους πολιτικούς δεινοσαύρους. Πώς θα μοιάζει μια κυβέρνηση Μπάιντεν; Τι θα μπορέσει να καταφέρει με τη Γερουσία απέναντι; Τι σημαίνει ότι μια πιστή της θεοπάλαβης συνωμοσίας QAnon εξελέγη στη Βουλή; Τι θα κάνει ένας Τραμπ που ήδη τουιτάρει αφιονισμένα ότι τον κλέψανε; Και πώς θα αντιδράσουν 67 εκατομμύρια ετερόκλητων, συνειδητοποιημένων πιστών του; Σίγουρα δεν θα χαθούνε τρυφερά στη σιγαλιά.

 

πηγή: kathimerini.gr

]]> http://timed.gr/%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf/feed/ 0 Γιατί επιμένει ‘ να φέρει τον Μητσοτάκη στη Βουλή’ – Του Άγγελου Κωβαίου http://timed.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25af-%25ce%25b5%25cf%2580%25ce%25b9%25ce%25bc%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25b5%25ce%25b9-%25ce%25bd%25ce%25b1-%25cf%2586%25ce%25ad%25cf%2581%25ce%25b5%25ce%25b9-%25cf%2584%25ce%25bf%25ce%25bd-%25ce%25bc%25ce%25b7%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25bf%25cf%2584%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7 http://timed.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/#respond Thu, 05 Nov 2020 15:07:54 +0000 http://timed.gr/?p=18777 Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020 έχει προγραμματιστεί μία πολύ σημαντική διαδικασία στη Βουλή. Πρόκειται να συζητηθεί στην «Ώρα του Πρωθυπουργού» η επίκαιρη Ερώτηση του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Αλέξη Τσίπρα, προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη με θέμα: «Η κυβέρνηση, χωρίς σχέδιο ενίσχυσης των αστικών συγκοινωνιών, αφήνει τους πολίτες να συνωστίζονται στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) εν μέσω του δεύτερου κύματος της πανδημίας».

Η προηγούμενη συζήτηση-σύγκρουση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον Πρωθυπουργό έγινε πριν από μερικές ημέρες, με αφορμή την ακατανόητη εκείνη πρόταση μομφής στον υπουργό Οικονομικών. Ως γνωστόν, η πρόταση πήγε άκλαυτη.

Προξενεί πραγματικά απορία το πώς αποφάσισαν στην Κουμουνδούρου να καταθέσουν τώρα αυτή την επίκαιρη ερώτηση στον κ. Μητσοτάκη. Δύσκολα θα αρνηθεί κανείς ότι η κατάσταση στα ΜΜΜ είναι προβληματική. Πλην όμως, δύσκολα θα διακρίνει κανείς και την σκοπιμότητα στην ερώτηση του κ. Τσίπρα, όπως και στην μομφή κατά του Σταϊκούρα.

Τι μπορεί να υποκρύπτει; Μήπως ότι για τη διασπορά του ιού ευθύνεται η ολιγωρία της κυβέρνησης στα ΜΜΜ; Δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα, ευτυχώς για κάποιους άλλους, τα στοιχεία δεν δείχνουν ή τουλάχιστον δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο.

Και αν αυτό επιχειρήσει να ισχυριστεί ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και να στήσει άλλη μία, τάχα εφ’ όλης της ύλης συζήτηση (λες και οι προηγούμενες του πήγαν καλά…), τι θα έχει να πει για τη Θεσσαλονίκη, όπου πετάχτηκε την Τετάρτη για… αυτοψία), για τις Σέρρες και τις άλλες περιοχές; Μάλλον τίποτε, αλλά μπορεί κανείς με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας να προβλέψει, ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα επικαλεστεί την έκκληση του κ. Τσιόδρα για αποφυγή του συνωστισμού στα ΜΜΜ. Κάτι που με όρους στοιχειώδους λογικής, όλοι καταλαβαίνουν γιατί λέγεται, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο επιχειρεί η αξιωματική και η ελάσσων αντιπολίτευση να σηκώσει σκόνη με αφορμή την πανδημία, τόσο θα αποκαλύπτεται η πολιτική της φτώχεια. Όσα λάθη και αν κάνει ο Μητσοτάκης, η ασυνάρτητη απόκριση του Τσίπρα και των στελεχών του θα αποδεικνύεται ανεπαρκής και κατώτερη των περιστάσεων.

Η ουσία και η αιτία της πανδημικής έξαρσης είναι προφανής και δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα. Η Ελλάδα ωστόσο και ειδικώς οι εξαιρετικά επιβαρυμένες περιοχές αυτής της περιόδου, ήταν τα επίκεντρα του ξεσαλώματος. Πάρτι, συναθροίσεις, «αποχαιρετιστήρια πάρτι» πριν το απαγορευτικό και ένα σωρό άλλες εκδηλώσεις μαζικής ανοησίας, φανέρωσαν πολλά. Για μία ακόμη φορά καταδείχθηκε ότι σχέση πολλών πολιτών με αυτό που λέγεται κοινωνική και ατομική ευθύνη και διάφορα άλλα, που είναι μάλλον μάταιο να επαναλαμβάνονται, είναι εξαιρετικά χαλαρή.

Θα τολμούσε άραγε μία αντιπολίτευση να θέσει το ζήτημα σε αυτή τη διάσταση; Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορηματικά όχι. Σιγά μη φταίνε σε κάτι οι πολίτες, φυσικά και όλα οφείλονται στα ΜΜΜ, τα οποία η κυβέρνηση δεν έχει ρυθμίσει όπως θα έπρεπε…

Η έκβαση της συζήτησης της Παρασκευής είναι απελπιστικά προβλέψιμη. Το παράξενο είναι ότι δεν το διαισθάνεται ο κ. Τσίπρας. Επιμένει «να φέρει τον Μητσοτάκη στη Βουλή». Μόνο εκείνος ξέρει γιατί, έπειτα από κάθε φορά.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7/feed/ 0 Συνέβη στη βάρδιά μας – Του Οδυσσέα Ιωάννου http://timed.gr/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%b2%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25cf%2585%25ce%25bd%25ce%25ad%25ce%25b2%25ce%25b7-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7-%25ce%25b2%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b4%25ce%25b9%25ce%25ac-%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%2582-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25bf%25ce%25b4%25cf%2585%25cf%2583%25cf%2583%25ce%25ad%25ce%25b1-%25ce%25b9%25cf%2589%25ce%25ac%25ce%25bd http://timed.gr/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%b2%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd/#respond Thu, 05 Nov 2020 15:02:21 +0000 http://timed.gr/?p=18773 Στα πρώτα χρόνια της κρίσης αργήσαμε λίγο να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε ξεκινήσει να συμβαίνει στους γύρω μας. Στην αρχή δεν ακούγονταν ούτε οι φωνές τους. Μετά άρχισαν να πλησιάζουν, να γίνονται πιο κοντινοί μας άνθρωποι και στο τέλος όταν πια χτύπησε και τη δική μας πόρτα, ακούσαμε αυτό το σβηστό κλάμα. Ενα υπόκωφο βουητό ανέχειας. Σιωπηλοί πανικοί πίσω από κλειστές πόρτες και ένα αίσθημα ντροπής – λες και ήταν δική τους ευθύνη – που δεν τους άφηνε να ζητήσουν βοήθεια, ούτε καν να μιλήσουν. Αρχίσαμε να μιλάμε όταν πια είχε γενικευτεί, και η ντροπή είχε μοιραστεί.

Κάτι ανάλογο έχει αρχίσει να συμβαίνει εδώ και μερικούς μήνες. Για πάρα πολλούς ανθρώπους το χτύπημα είναι δυσανάλογο του δίκαιου επιμερισμού των συνεπειών μιας οικονομικής κρίσης – αν ποτέ υπήρξε τέτοια δικαιοσύνη. Υπάρχουν επαγγέλματα που έχουν παγώσει εντελώς. Εχουν κλείσει εδώ και οκτώ μήνες και η πρόβλεψη είναι για άλλους τόσους. Ηθοποιοί, μουσικοί, εργαζόμενοι γύρω από τον πολιτισμό και την εστίαση, τον τουρισμό, και τόσοι άλλοι κλάδοι. Τα ρέστα στην άκρη έχουν τελειώσει προ πολλού και οι λύσεις που σκέφτονται θα τους πάνε χρόνια πίσω. Φίλος με δύο παιδιά σκέφτεται να ξενοικιάσει το τριάρι και να πάνε όλοι μαζί σε δυάρι. Ο,τι μπορέσει να γλιτώσει. Και δεν είναι βέβαια αυτό το πιο ακραίο παράδειγμα. Ενα από τα πάρα πολλά παραδείγματα που ορισμένοι επιμένουν ακόμη να τα βαφτίζουν περιπτωσιολογία.

Υπάρχουν δύο δυνάμεις που οφείλουμε όλοι να επιστρατεύουμε σε τέτοιους καιρούς. Η φυγόκεντρος, δηλαδή η διεκδίκηση, και η κεντρομόλος που είναι η αλληλεγγύη. Δύο συμπληρωματικές «ποιότητες» των πολιτών, των ανθρώπων. Συνήθως, όταν αναπτύχθηκε υπέρμετρα η μία εις βάρος της άλλης, τα αποτελέσματα ήταν μισά. Κάτι απρόσωπα κινήματα που λειτούργησαν περισσότερο εκδικητικά παρά πολιτικά, αλλά και κάτι πανικόβλητες ιδιωτεύσεις που πίστεψαν ότι οι δρόμοι της σωτηρίας περνούσαν μέσα από την προσωπική τους καπατσοσύνη.

Τουλάχιστον μιλάμε πια. Τι να κρύψεις και από ποιους; Οσοι έχουν κάποια δεξιότητα στους αυτοσχεδιασμούς και στην επινόηση πρόσκαιρων λύσεων τα κουτσοκαταφέρνουν, αλλά δεν είναι όλοι μαθημένοι στους ελιγμούς. Οι περισσότεροι είναι βαριά καράβια μετά από τόσα χρόνια στον αυτόματο και στην αυστηρή τους επαγγελματική εξειδίκευση, δεν έχουν εναλλακτικές.

Αλλά το πιο βαρύ καράβι είναι το κράτος. Εκεί ο αυτόματος κάποιων παρωχημένων πρακτικών βγαλμένων από μια διδακτέα ύλη που δεν έχει επαφή με την εποχή και τις ανάγκες της προσπαθεί να υποδυθεί πρόνοια, αλλά τους είναι πολύ δύσκολο γιατί η κοινωνική πρόνοια ήταν πάντα μάθημα επιλογής.

Με γενικεύσεις και ομαδικές λύσεις, αγνοώντας τις ιδιαιτερότητες του κάθε κλάδου, τις ευαίσθητες αποχρώσεις του έργου που παράγουν και της αναγκαιότητάς του για το σύνολο, μοιάζουν να αντιγράφουν πρωτόκολλα σε φωτοτυπικό και να αλλάζουν μόνο τις επικεφαλίδες.

Δεν είναι εύκολο για κανέναν αυτό που συνέβη και είναι μικροψυχία να ψέξεις όσους δεν ήταν έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Ομως μπορείς να διακρίνεις αν υπάρχει πραγματικό νοιάξιμο και ειλικρινής προσπάθεια κατανόησης. Τι να κάνουμε, συνέβη. Και συνέβη στη βάρδιά μας. Ολων μας.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%b2%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd/feed/ 0 Κύπρος και αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου- Του Γιάννη Σακκά http://timed.gr/%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ba%25cf%258d%25cf%2580%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25b9-%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2583%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25b9%25cf%2589%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2580%25ce%25bf%25ce%25af%25ce%25b7%25cf%2583%25ce%25b7-%25cf%2584%25cf%2589%25ce%25bd http://timed.gr/%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd/#respond Thu, 05 Nov 2020 14:28:59 +0000 http://timed.gr/?p=18754 Η αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου αποτελεί αίτημα της Τουρκίας από τη δεκαετία του 1970. Αίτημα παράλογο, χωρίς καμιά νομική κάλυψη, και επικίνδυνο για την ασφάλεια της χώρας μας.

Το ιστορικό παράδειγμα της Κύπρου είναι ενδεικτικό και πρέπει να μας προβληματίσει. Τα γνωστά γεγονότα των Χριστουγέννων του 1963 προκάλεσαν φόβο και ανασφάλεια στην ελληνική κυβέρνηση ότι επίκειται τουρκική επέμβαση στη Μεγαλόνησο. Το επόμενο έτος ο τότε έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου αποφάσισε να αποστείλει κρυφά στο νησί μία μεραρχία με 8.500 άνδρες, με 3 συντάγματα πεζικού, 2 μοίρες καταδρομών και 2 ίλες αρμάτων.

Η μυστική κάθοδος της μεραρχίας ωστόσο ήταν γνωστή στους εμπλεκομένους. Τόσο ο ίδιος ο έλληνας πρωθυπουργός όσο και οι Αγγλο-Αμερικανοί ήθελαν με την κίνηση αυτή να δώσουν το μήνυμα ότι ελέγχουν τον Μακάριο, ο οποίος είχε ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Σοβιετική Ενωση και φοβούνταν μήπως μετατραπεί το νησί σε Κούβα της Μεσογείου. Επιπλέον πίστευαν ότι η μεραρχία θα απέτρεπε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύρραξη.

Το 1967 το στρατιωτικό καθεστώς επιδίωξε να επιλύσει το Κυπριακό και να πετύχει την «ένωση» με εδαφικές παραχωρήσεις στην Τουρκία στη βάση των σχεδίων Ατσεσον παραβλέποντας προκλητικά τις θέσεις του Μακαρίου. Ωστόσο οι διαπραγματεύσεις στον Εβρο κατέληξαν σε τραγική για την ελληνική πλευρά αποτυχία και τον Νοέμβριο οι ενέργειες του Γρίβα στην Κύπρο έφεραν τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου.

Οι ΗΠΑ επενέβησαν άμεσα με στόχο να αποτρέψουν μια ελληνοτουρκική σύγκρουση. Ο υφυπουργός Αμυνας Σάιρους Βανς ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας. Η τουρκική πλευρά ζητούσε επίμονα την απομάκρυνση του ελληνικού στρατού από την Κύπρο, την ανάκληση του στρατηγού Γρίβα και τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς. Τελικά, ο Παπαδόπουλος και ο υπουργός Εξωτερικών του καθεστώτος, Παναγιώτης Πιπινέλης, υπέκυψαν στον τουρκικό εκβιασμό και στις αμερικανικές πιέσεις.

Στο μυαλό και των δύο είχε πρυτανεύσει η σκέψη ότι έπρεπε να αποφευχθούν οπωσδήποτε ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος και η διάλυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Από τα τέλη του 1967, άρχισε σταδιακά η αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1968. Κατά γενική ομολογία, η απόσυρσή της αποδυνάμωσε αμυντικά τη νήσο και διευκόλυνε την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974.

Το παραπάνω παράδειγμα ενισχύει την ελληνική θέση ότι το αίτημα της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτό. Αν γινόταν, διπλωματικά θα ενίσχυε την τουρκική προκλητικότητα και αμυντικά θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια ορισμένων νήσων με ιδιαίτερη γεωπολιτική για την Τουρκία σημασία. Επιπλέον, το συγκεκριμένο τουρκικό αίτημα δεν νομιμοποιείται από τις διεθνείς συνθήκες.

Η αποστρατιωτικοποίηση της Λήμνου και της Σαμοθράκης προβλεπόταν αρχικά από τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923, αλλά αυτή καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936. Σχετικά με το καθεστώς των νησιών Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση σύμφωνα με το άρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα. Ενώ η Ελλάδα έχει μέχρι σήμερα εφαρμόσει με συνέπεια τις παραπάνω διατάξεις, η Τουρκία, παρά το γεγονός ότι υποχρεούται σύμφωνα με το ίδιο άρθρο να μην επιτρέπει στα στρατιωτικά της αεροσκάφη να υπερίπτανται του εναέριου χώρου των εν λόγω ελληνικών νησιών, εξακολουθεί να παραβιάζει τις σχετικές νομικές της υποχρεώσεις. Το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων τον Απρίλιο του 1947, που προβλέπουν την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων αυτών.

Ωστόσο η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτή τη συνθήκη, η οποία επομένως αποτελεί «res inter alios acta» για αυτή, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων μετά από πιέσεις των Σοβιετικών, οι οποίοι δεν επιθυμούσαν με κανέναν τρόπο τη μετατροπή του Αιγαίου σε κλειστή νατοϊκή θάλασσα. Ακόμα πιο σημαντικό, η Ελλάδα δεν μπορεί να απεμπολήσει το δικαίωμά της σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 51) για άμυνα σε περίπτωση απειλής στρεφόμενης κατά των νησιών της ή οποιουδήποτε άλλου μέρους της επικράτειάς της. Ιδιαίτερα σήμερα που απειλείται με πόλεμο σε περίπτωση που ασκήσει ένα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd/feed/ 0 Μια διχασμένη υπερδύναμη – Του Άρη Ραβανού http://timed.gr/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%cf%87%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b4%25ce%25b9%25cf%2587%25ce%25b1%25cf%2583%25ce%25bc%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25b7-%25cf%2585%25cf%2580%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25b4%25cf%258d%25ce%25bd%25ce%25b1%25ce%25bc%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b7-%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25b2%25ce%25b1 http://timed.gr/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%cf%87%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1/#respond Thu, 05 Nov 2020 14:22:21 +0000 http://timed.gr/?p=18751 Η εκλογική αναμέτρηση και η οριακή διαφορά μεταξύ των δυο υποψηφίων για την προεδρία των ΗΠΑ ανέδειξε ότι η μεγάλη αυτή χώρα είναι βαθιά διχασμένη.

Επί της ουσίας είναι δυο κόσμοι στις ΗΠΑ, όπου αντιμάχονται δυο κυρίαρχες κουλτούρες: μια βαθύτατα συντηρητική και μια προοδευτική. Αυτό ήταν εμφανές στις προεδρικές εκλογές και αναδεικνύεται έντονα και από την κοινωνιολογική ανάλυση της ψήφου των Αμερικανών.

Στις ΗΠΑ συγκρούονται δυο εκ διαμέτρου αντίθετες κοσμοθεωρίες και ανεξαρτήτως των εκλογών, αυτές οι δυο διαφορετικές αντιλήψεις εισήλθαν σε μια διαρκή, αλλά καθοριστική μάχη για το ίδιο το μέλλον της αμερικανικής κοινωνίας.

Ουσιαστικά αυτή η αναμέτρηση φέρνει στην επιφάνεια και την αναμέτρηση διαφορετικών αξιών, ηθικών κανόνων και κωδικών, αλλά και γυρνά το ρολόι του χρόνου πίσω σε αλήστου μνήμης εποχής, όπου δινόταν ιδεολογικός πόλεμος σε όλα τα επίπεδα για τα αυτονόητα, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών.

Για να κατανοήσει κανείς το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι στις ΗΠΑ, ας ανατρέξει στον Ronald Dworkin που θεωρείται από τους σημαντικότερους πολιτικούς φιλοσόφους της εποχής μας. Και το βιβλίο του, «Η Αμερικανική Δημοκρατία σε κίνδυνο (εκδόσεις Πόλις, επιμέλεια: Γρηγόρης Μολυβάς), αποτυπώνει πλήρως το τοπίο στις ΗΠΑ, όπως είναι και σήμερα, παρά το γεγονός ότι περάσανε 14 χρόνια από τότε.

Το βιβλίο αν και γράφτηκε το 2006 είναι άκρως επίκαιρο και εάν ανατρέξει κανείς στις σελίδες του θα διαπιστώσει τον διχασμό που βλέπουμε σήμερα στις ΗΠΑ και ο οποίος προϋπήρχε της προεδρίας Τραμπ. Σε κάποιο σημείο στο τέλος του βιβλίου του ο Dworkin, θέτει το ερώτημα, κατά πόσο είναι εφικτό να δημιουργηθεί μια γνήσια δημοκρατία στην Αμερική και προτάσσει αρκετά επιχειρήματα για το αντίθετο.

Θεμελιώδες ερώτημα και κατά τη σημερινή εποχή, όταν στην υπερδύναμη γίνεται ακόμα και λόγος για πιθανή αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών. Αδιανόητο για τις ΗΠΑ και όμως τόσο πραγματικό που ίσως μας ξενίζει, αλλά αποτυπώνει πλήρως το διχαστικό κλίμα που επικρατεί.

Ο Dworkin σημειώνει ότι στις ΗΠΑ επικρατεί μια ριζικά καταθλιπτική πολιτική κουλτούρα, η οποία είναι κατά τον διαπρεπή διανοούμενο, αδύναμη να εκπληρώσει τα αέναα αιτήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Και το κρίσιμο στις ΗΠΑ είναι να επικρατήσει κοινωνική δικαιοσύνης, η οποία και θα έλυνε πολλά από τα προβλήματα που εντοπίζονται στην αμερικανική κοινωνία και συντελούν στο διχασμό και στην αναμέτρηση δυο κόσμων.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%cf%87%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1/feed/ 0 Σταθερή ρότα έντασης για 3 μήνες η Τουρκία http://timed.gr/%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%ae-%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b1-%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-3-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25ae-%25cf%2581%25cf%258c%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25ad%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25b1%25cf%2583%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25b1-3-%25ce%25bc%25ce%25ae%25ce%25bd%25ce%25b5%25cf%2582-%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585%25cf%2581%25ce%25ba http://timed.gr/%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%ae-%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b1-%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-3-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba/#respond Thu, 05 Nov 2020 08:00:30 +0000 http://timed.gr/?p=18674 Πέραν των συνεχών και προκλητικών Navtex που εκδίδει για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου/σύμπλεγμα Καστελλόριζου/Μεγίστης ο υδρογραφικός/ωκεανογραφικός σταθμός της Αττάλειας (πρόσφατη η 1364/20) μέχρι τις 14 Νοεμβρίου, ο ίδιος σταθμός εξέδωσε χθες νέα Navtex για πρόσθετες παράνομες έρευνες του τουρκικού σεισμογραφικού «Μπαρμπαρός» με ιδιαίτερα μεγάλη χρονική διάρκεια (μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου 2021) για την περιοχή νότια της επαρχίας Πάφου και ειδικότερα για περιοχή στην οποία ανήκουν τα θαλασσοτεμάχια 6 και 7 της κυπριακής ΑΟΖ (δηλαδή νοτιοδυτικά του κόλπου της Επισκοπής).

Η νέα Navtex αφορά και τα δύο συνοδευτικά πλοία υποστήριξης του υδρογραφικού, δηλαδή τα «Τanux1» και «Apollo 2000». Η χρονική διάρκεια των τριών και πλέον μηνών για έρευνες προβληματίζει πολύ τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ εκδόθηκε την επομένη της συνάντησης του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη με τον νέο ηγέτη των Κατεχομένων και σκληροπυρηνικό Ερσίν Τατάρ (ο οποίος έχει απορρίψει το μοντέλο της διζωνικής-δικοινοτικής για επίλυση του Κυπριακού).

Η Λευκωσία καταδίκασε άμεσα τη νέα τουρκική πρόκληση, κάνοντας λόγο για παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Αναφορικά με το θέμα της τεμενοποίησης της Αγίας Σοφίας από τον Ερντογάν, ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Νουρί Ερσόι, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις βουλευτών στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας επί επίκαιρων ερωτήσεων, ισχυρίστηκε ότι η UNESCO, μετά την επιστολή-καταγγελία του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού, επισήμανε πως «δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με τη μετατροπή από μουσείο σε μουσουλμανικό τέμενος».

Μάλιστα, πρόσθεσε ότι στελέχη της UNESCO επισκέφθηκαν την Κωνσταντινούπολη και την Αγία Σοφία και τόνισαν πως τηρούνται τα κριτήρια που τίθενται ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Επίσης, ανέφερε ότι ο εκ των αντιπροέδρων της UNESCO, που ήρθε ειδικά για να ελέγξει την επικρατούσα κατάσταση στην Αγία Σοφία μετά τις καταγγελίες της Αθήνας, του είπε ότι έγινε έλεγχος από εκπροσώπους του διεθνούς οργανισμού και δεν τους απασχολεί καθόλου που έγινε τζαμί.

Παράλληλα, δήλωσε ότι του είπε πως «τηρούνται τα κριτήρια λειτουργίας της ως τζαμιού και παράλληλα προστασίας της ως μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς», ενώ επέκρινε την Ελλάδα πως απλώς για διαφόρους λόγους προχώρησε σε καταγγελίες, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα.

Πάντως, μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση από τα γραφεία της UNESCO στο Παρίσι για τα όσα είδαν -και συνέταξαν σε σχετική έκθεση- οι εκπρόσωποί της, μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης από μουσείο σε μουσουλμανικό τέμενος.

Στην Αγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη διάφορα ΜΜΕ αναφέρονται εκτενώς στις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Πολιτισμού, υποστηρίζοντας ότι πράγματι οι εκπρόσωποι της UNESCO προχώρησαν στη σύνταξη σχετικής έκθεσης, βάσει της οποίας «η συσκότιση που λαμβάνει χώρα τις ώρες της προσευχής των μουσουλμάνων δεν έχει επιπτώσεις στα μωσαϊκά και στις νωπογραφίες». Διάφορα δημοσιεύματα, μεταξύ των οποίων η έχουσα φιλοκυβερνητική θέση «Γενί Σαφάκ», κάνουν λόγο για «σοκ» στην Ελλάδα, μετά τις «κρυστάλλινες τοποθετήσεις της UNESCO».

Τέλος, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου καταδίκασε την τρομοκρατική ενέργεια του ISIS στη Βιέννη, αλλά ζήτησε από τις ευρωπαϊκές χώρες να προχωρήσουν και σε αντίστοιχες δηλώσεις συμπαράστασης προς την Αγκυρα, η οποία επί 36 χρόνια δέχεται συνεχείς και βίαιες επιθέσεις από την κουρδική αυτονομιστική τρομοκρατική οργάνωση PKK.

πηγή…eleftherostypos.gr/

]]> http://timed.gr/%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%ae-%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b1-%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-3-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba/feed/ 0 Πορεία στο άγνωστο – Του Άγγελου Αθανασόπουλου http://timed.gr/%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25b5%25ce%25af%25ce%25b1-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25ac%25ce%25b3%25ce%25bd%25cf%2589%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25ac%25ce%25b3%25ce%25b3%25ce%25b5%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b1%25cf%2583 http://timed.gr/%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83/#respond Wed, 04 Nov 2020 12:24:55 +0000 http://timed.gr/?p=18526

Η έκβαση των αμερικανικών προεδρικών εκλογών κρέμεται πλέον σε μία κλωστή. Όπως όλα δείχνουν, η επονομαζόμενη «Rust Belt» και οι Πολιτείες της Πενσιλβάνια, του Μίσιγκαν και του Ουϊσκόνσιν θα κρίνουν αν ο Ντόναλντ Τραμπ θα παραμείνει για άλλη μία τετραετία στον Λευκό Οίκο ή αν ο Τζο Μπάιντεν θα καταφέρει να κερδίσει την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ως συνήθως, πολλοί εγχώριοι αναλυτές βιάστηκαν ή βιάζονται να κάνουν προβλέψεις για τα αποτελέσματα σε διάφορες Πολιτείες, όπως το Οχάιο ή η Βόρεια Καρολίνα. Έπεσαν έξω. Τέτοιου είδους εγχειρήματα δεν έχουν κανένα νόημα. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ανατρέψει αρκετές από τις βεβαιότητες που υπήρχαν για την αμερικανική πολιτική σκηνή. Στην Ευρώπη, ορισμένοι νομίζουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Ανατολική Ακτή ή η Καλιφόρνια. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Η συνέχεια της μάχης θα είναι σκληρή και αν κρίνει κάποιος από τις πρώτες δηλώσεις του κ. Τραμπ ίσως να αποδειχθεί επώδυνη. Μία προσφυγή Τραμπ στο Ανώτατο Δικαστήριο και η ευθεία αμφισβήτηση της νομιμότητας της εκλογικής διαδικασίας θα εντείνει την ήδη βαθιά πόλωση. Πρέπει επίσης να συνυπολογιστεί ότι το αφήγημα Τραμπ έχει αποκτήσει ρίζες σε σημαντική πλειοψηφία λευκών εργατών που βρίσκονται σε χαμηλότερες κοινωνικές βαθμίδες. Αυτό είναι πια ξεκάθαρο.

Ο Μπάιντεν επιδιώκει – και ορθώς – να προβάλλει την εικόνα του ήρεμου και ψύχραιμου πολιτικού που θα χρειαστεί και σε περίπτωση νίκης. Μία επικράτησή του άλλωστε θα έχει ως βασικό σκοπό να επουλώσει τον βαθύ διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας και να ομαλοποιήσει τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με εταίρους και συμμάχους.

Όλα αυτά είναι όμως σενάρια της επομένης των εκλογών. Όταν αυτή, με το καλό, έρθει…

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83/feed/ 0 Εκλογές ΗΠΑ : Στην κόψη της ιστορίας http://timed.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%8c%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b5%25ce%25ba%25ce%25bb%25ce%25bf%25ce%25b3%25ce%25ad%25cf%2582-%25ce%25b7%25cf%2580%25ce%25b1-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7%25ce%25bd-%25ce%25ba%25cf%258c%25cf%2588%25ce%25b7-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25af%25ce%25b1%25cf%2582 http://timed.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%8c%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82/#respond Wed, 04 Nov 2020 12:19:42 +0000 http://timed.gr/?p=18523 Οι αμερικανικές εκλογές διεξάγονται σε συνθήκες ακήρυκτου πολέμου. Η Αμερική θρηνεί σχεδόν 250.000 νεκρούς. Περισσότερους από όσους θρήνησε αθροιστικά στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν και τους δύο πολέμους στο Ιράκ. Πληρώνει υψηλό τίμημα γιατί, σε μεγάλο βαθμό, ο πρόεδρός της υποτίμησε, ολιγώρησε και εν τέλει επέλεξε να αψηφήσει τον κίνδυνο της πανδημίας.

Ο Τραμπ, παρά το γεγονός ότι προσβλήθηκε και ο ίδιος από τον ιό, βρίσκεται σε άρνηση. Εξακολουθεί να υποτιμά τον κίνδυνο, παραποιεί τα στοιχεία, δημιουργεί φρούδες ελπίδες. Αντιστρατεύεται τις επιταγές της επιστήμης και επιμένει στο αφήγημα που έχει χτίσει στο φαντασιακό υποσυνείδητο των οπαδών του. Το αφήγημα της ισχυρής Αμερικής, της ισχυρής οικονομίας, του άτρωτου ηγέτη.

Η προεκλογική τακτική

Το ηγετικό προφίλ του Τραμπ είναι χτισμένο στα καλούπια των τηλεευαγγελιστών, όπως ο Jerry Falwell ή ο Jim και η Tammy Baker. Οπως και οι τηλεευαγγελιστές, απευθύνεται στο θυμικό, σε πιστούς, όχι σε ορθολογικούς πολίτες. Ο τζακσονικός λαϊκισμός του, το πομπώδες decorum από τα reality shows και η ανταλλακτική νοοτροπία του κτηματομεσίτη στοιχειοθετούν την πολιτική του αρματωσιά. Προσπαθεί να προσηλυτίσει πολίτες δυσαρεστημένους από το σύστημα, που άφησε πίσω η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επανάσταση, και να τους μετατρέψει σε πιστούς. Κυβερνάει αναπαράγοντας τη συνωμοσιολογία και τις δεισιδαιμονίες του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παράλληλα, υποδαυλίζει τις κοινωνικές αναταραχές και δαιμονοποιεί τους αντιπάλους του. Η πόλωση και ο διχασμός είναι το πολιτικό του καύσιμο, γιατί είναι η συγκολλητική ουσία της εκλογικής του βάσης.

Αυτή ήταν και η προεκλογική του τακτική. Δεν ξεδίπλωσε ούτε πρόγραμμα ούτε όραμα για την επόμενη τετραετία. Δεν ανέλαβε καν την ευθύνη των χειρισμών για την πανδημία. Το αφήγημά του είναι ότι η Αμερική είναι ισχυρότερη από ποτέ, έχει την ισχυρότερη οικονομία, ξεπερνάει την πανδημία, και ο ίδιος είναι ο καλύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τον Λίνκολν. Η νομιμοποίηση της εξουσίας του δεν στηρίζεται σε βεμπεριανά ορθολογικά κριτήρια αλλά στη δημοφιλία της cult πολιτικής του περσόνας.

Η ηγέτιδα δύναμη της Δύσης, που βασίστηκε και προήγαγε τον ορθολογισμό, την καινοτομία και τις επιστήμες, έχει ίσως την πλέον σκοταδιστική ηγεσία της ιστορίας της. Η πολιτική λογική λέει ότι ο Τραμπ θα ηττηθεί στις εκλογές. Θα ηττηθεί πρωτίστως για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την πανδημία και δευτερευόντως από τον Μπάιντεν. Ο αντισυστημικός του λόγος δεν πείθει το ίδιο ύστερα από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης. Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία, οι φυλετικές διακρίσεις και το ακραία πολωτικό και διχαστικό κλίμα έχουν δημιουργήσει κόπωση στην αμερικανική κοινωνία.

Ο Τραμπ ως σύμπτωμα μιας βαθιάς δομικής κρίσης

Το ανησυχητικό είναι ότι ο Τραμπ, για πρώτη φορά στην ιστορία της Αμερικής, προεξοφλεί νοθεία στις εκλογές και αφήνει να αιωρείται ότι δεν θα αποδεχθεί το αποτέλεσμα αν χάσει. Χτίζει προσεκτικά μια νομιμοποιητική βάση αμφισβήτησης του αποτελέσματος. Εάν η ήττα του είναι σαρωτική, δεν θα έχει πολλά περιθώρια αντίδρασης. Εάν όμως είναι οριακή, τότε είναι πολύ πιθανόν η Αμερική να αντιμετωπίσει συνταγματική κρίση.

Σε κάθε περίπτωση ο Τραμπ είναι το σύμπτωμα και ο επιταχυντής μιας βαθιάς δομικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Αμερική. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επανάσταση εκτόξευσαν τις ανισότητες και θάμπωσαν το αμερικανικό όνειρο. Οι οικονομικές ανισότητες, οι φυλετικές διακρίσεις, η εργαλειοποίηση των ταυτοτικών πολιτικών έχουν ρηγματώσει τη συνοχή της αμερικανικής κοινωνίας. Το κύρος των ΗΠΑ στο εξωτερικό έχει πληγεί.

Θα χρειαστεί πολύ περισσότερο από μια αλλαγή στον Λευκό Οίκο για να αντιμετωπιστούν τα αίτια της πολύπλευρης κρίσης. Εάν οι εκλογές φέρουν ένα «μπλε κύμα», δηλαδή τον έλεγχο του Λευκού Οίκου αλλά και του Κογκρέσου από τους Δημοκρατικούς, τα πράγματα θα είναι ευκολότερα. Ακόμα όμως και στο ιδανικό σενάριο για τους Δημοκρατικούς, ο Μπάιντεν θα έχει να ανέβει ένα βουνό για να επουλώσει τις πληγές της Αμερικής και να την οδηγήσει στην ανάκαμψη.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%8c%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82/feed/ 0 Kρούσματα και τεστ : Χαμένοι στη ‘μετάφραση’ – Της Ιωάννας Σουφλέρη http://timed.gr/k%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b5%cf%83%cf%84-%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=k%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2583%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25b9-%25cf%2584%25ce%25b5%25cf%2583%25cf%2584-%25cf%2587%25ce%25b1%25ce%25bc%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25bf%25ce%25b9-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7-%25ce%25bc%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25ac%25cf%2586%25cf%2581 http://timed.gr/k%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b5%cf%83%cf%84-%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81/#respond Wed, 04 Nov 2020 12:15:45 +0000 http://timed.gr/?p=18520 Οσοι παρακολουθούν την αύξουσα βουλιμία με την οποία ο τούρκος πρόεδρος αναχαρτογραφεί τους μαχαλάδες του κόσμου όπου η Τουρκία θεωρεί δικαίωμα και υποχρέωσή της να κάνει γεωπολιτικό γιουρούσι, ευλόγως θα διερωτώνται τι είδους ιστορικά αναγνώσματα εξουσιοδοτούν τον Ταγίπ Ερντογάν και, κυρίως, πώς αυτός διαβάζει την Ιστορία. Πρόσφατες πηγές μάς πληροφορούν ότι στο 1.100 οντάδων σαράι του στην Αγκυρα δεν υπάρχει χώρος για βιβλιοθήκη αλλά μόνο για συμβούλους που μοιράζονται μαζί του το ίδιο έλλειμμα κριτικής σκέψης και διανοητικής εγρήγορσης: «Το μόνο εκτός πολιτικής ενδιαφέρον του είναι το ποδόσφαιρο. Δεν απέκτησε ποτέ μόρφωση που θα του κέντριζε το ενδιαφέρον του για τις τέχνες και τα γράμματα… Κατανοεί την κουλτούρα μόνο ως απομνημόνευση στίχων από το Κοράνιο, ως ακρόαση οθωμανικών στρατιωτικών εμβατηρίων και ως επικοινωνιακό νταβαντούρι όπου συμπρωταγωνιστεί με γνωστούς ποπ σταρ».

Αλλά ας μην προκαταλαμβανόμαστε. Ο Ταγίπ άρχισε να μπαίνει στο νόημα της Ιστορίας όταν άκουσε τον Νετζμεντίν Ερμπακάν, τον πρώτο δηλωμένο ισλαμιστή τούρκο πρωθυπουργό, να διευκρινίζει ότι δεν μπορείς να διεκδικείς γνήσια τουρκικότητα αν δεν αισθάνεσαι σελτζούκος πρόμαχος στο Μαντζικέρτ, ηρωικός πολιορκητής της Κωνσταντινούπολης, μεγαλοπρεπής Σουλεϊμάν καθ’ οδόν προς τη Βιέννη, και άλλα αρειμάνια. Και από τον ίδιο Ερμπακάν διδάχθηκε ότι η Τουρκία που, σύμφωνα με τις υποθήκες του Κεμάλ, φλέρταρε με την ευρωπαϊκή Δύση έπαιζε κορώνα γράμματα την οθωμανική και μουσουλμανική ψυχή της. Το μάθημα έπιασε τόπο και ο μαθητής αρίστευσε στις πρώτες επίσημες εξετάσεις του όταν, ως υποψήφιος δήμαρχος της Πόλης τον Μάρτιο του 1994, υποσχέθηκε κάτι πολύ σημαντικότερο από καθαριότητα: «Εμείς που στεκόμαστε μπροστά από τη θλιμμένη Αγια-Σοφιά θα κατακτήσουμε για δεύτερη φορά την Πόλη. Η 27η Μαρτίου θα είναι η μέρα που θα κλείσει μια εποχή και θα αρχίσει μια νέα εποχή». Μετά από 26 χρόνια, στη νέα αυτή εποχή, η Αγια-Σοφιά ως τζαμί ξαναβρήκε το κέφι της.

Η αλήθεια είναι ότι στην προσπάθειά του να ρυμουλκήσει την Τουρκία προς τη μεριά της ευρωπαϊκής Δύσης το κεμαλικό πρότζεκτ απώθησε το οθωμανικό και ισλαμικό παρελθόν στα όρια της επίσημης λήθης. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι όταν το απωθημένο, κατά τη συνήθειά του, επέστρεψε (περίπου από τα τέλη της δεκαετίας του ’60), την αφήγησή του δεν την ανέλαβε η νηφάλια και τεκμηριωμένη ιστοριογραφία αλλά μια αντικεμαλική φάμπρικα ιστορικής μυθοπλασίας, λαϊκών θρύλων, μύθων και ηρωικών προσωπογραφιών που δοξολογούν το οθωμανικό μεγαλείο σε λαϊκές απογευματινές για ευρεία κατανάλωση. Τον πιο πρόσφατο οβολό σ’ αυτόν τον νοσταλγικό έρανο τον έριξε η τηλεόραση με «ιστορικές» σειρές που συστήνει ο ίδιος ο Ερντογάν, όχι όμως χωρίς να ασκήσει κριτική όταν το σενάριο επιτρέπει στο ενάρετο τουρκικό κοινό να παρακολουθήσει τα ενδότερα του σουλτανικού χαρεμιού από την κλειδαρότρυπα.

Ο Ταγίπ αντλεί ιστορική γνώση και από αυτό το είδος ιστορικής σαπουνόπερας που διακινεί η νεοοθωμανική «ιντελιγκέντσια» και οι εντεταλμένες εκλαϊκευτικές παραφυάδες της, ωστόσο τη βαθύτερη αίσθηση και πεποίθηση του ιστορικού του προορισμού την οφείλει σε πολιτικοθρησκευτικούς μέντορες οι οποίοι δεν νοιάζονται απλώς για την ανάταξη της οθωμανικής και ισλαμικής ψυχής ως βασικού συστατικού της τουρκικής ταυτότητας αλλά φιλοτεχνούν και μανιχαϊστικές αντιπαραθέσεις Δύσης και Ανατολής, όπου η πρώτη, παρακμιακή και μουρντάρα, απειλεί να μαγαρίσει τα αναντάν μπαμπαντάν (sic) άσπιλα μουσουλμανικά ήθη.

Ο πιο προβεβλημένος ανάμεσά τους, και αυτός στο όνομα του οποίου πίνει νερό ο Ερντογάν, είναι ο Νετζίπ Φαζίλ (1904-1983), κήρυκας απροσχημάτιστου ισλαμοφασισμού που έζησε στην ευρωπαϊκή Δύση όσο χρειάστηκε για να τη μισήσει και για να αποφανθεί ότι η Τουρκία πρέπει να γίνει «το σπαθί και η ασπίδα» του Ισλάμ απέναντι στον ιμπεριαλισμό της Δύσης. Το 2013, μιλώντας ως πρωθυπουργός ο Ερντογάν, αφού περιέγραψε τον Φαζίλ ως πνευματικό οδηγό δικό του αλλά και των μελλοντικών γενιών, παραδέχθηκε ότι από αυτόν έμαθε «να κατανοεί το νόημα της Ιστορίας», το οποίο, σύμφωνα με τον Φαζίλ, είναι απλό: η ρασιοναλιστική και μηχανιστική Δύση είναι σήψη θανάτου, το Ισλάμ είναι ζωή και οσμή ευωδίας πνευματικής, γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε το Ισλάμ μισώντας και εξολοθρεύοντας τους εχθρούς του, δηλ. τους Εβραίους, τους Ελεύθερους Τέκτονες, όσους προκρίνουν ευρωπαϊκά ήθη και, ασφαλώς, τους Κεμαλιστές. Ο Φαζίλ θεωρούσε το μίσος εναντίον των «άλλων» εφαλτήριο πολιτικού ακτιβισμού, σ’ αυτό το μίσος όρκιζε την τουρκική νεολαία και γι’ αυτό, τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος, ο Ταγίπ οραματίζεται σήμερα «μια γενιά εμφορούμενη από ισλαμική ευσέβεια και μίσος». Ο Ερντογάν δεν είναι «διαταραγμένος», όπως έγραφε τις προάλλες στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί – έχει απλώς δασκαλευτεί να διαβάζει την Ιστορία με ιδιόρρυθμο τρόπο.

Και θα μπορούσε, ίσως, να τη διαβάσει πιο ισορροπημένα αν, έστω και με σφιγμένα δόντια, έριχνε μια ματιά και στις ιστορικές μυθοπλασίες του Ορχάν Παμούκ, γιατί ο τελευταίος αναγνωρίζει μεν το πρόβλημα που δημιούργησε ο κεμαλικός ριζοσπαστισμός με την υποχρεωτική απαλοιφή του οθωμανικού και του ισλαμικού από την τουρκική ταυτότητα, αλλά στην ιστορική του μυθοπλασία άφησε τους χαρακτήρες του να συναντηθούν στις μεταιχμιακές ζώνες Δύσης και Ανατολής, παρόντος και ιστορικού παρελθόντος, και να επιδοθούν σε ένα παιχνίδι εναλλακτικών ταυτοτήτων για να αναδειχθεί η δυνατότητα ενός δημιουργικού κοσμοπολιτισμού. Ο Παμούκ ονειρεύεται ξύπνιος ότι θα μπορούσε να πείσει τους πολιτικούς της Τουρκίας να εκδώσουν ταυτότητες που θα αναγράφουν και Ισλάμ και Ευρώπη.

Επιτρέπεται να υποθέσει κανείς ότι σήμερα παραμένει ξύπνιος αλλά δυσκολεύεται να ονειρευτεί γιατί πίσω από την κοσμοπολίτικη μειονότητα σαλεύει ο ογκώδης ντουνιάς μιας βαθιάς και ριζιμιάς «Anadolu» που μοιάζει να συμφωνεί πολύ περισσότερο με τον Νετζίπ Φαζίλ και τα πολιτικά του τσιράκια: «Θέλουν να μας ντύσουν Ευρωπαίους, αλλά όταν φοράμε ευρωπαϊκά ρούχα μοιάζουμε με κλόουν». Στην αρχή της πολιτικής του διαδρομής, ο Ταγίπ μπορεί να δοκίμασε, ή έκανε πως δοκιμάζει, ευρωπαϊκά ρούχα, αλλά αργότερα «κατάλαβε το νόημα της Ιστορίας».

Πληροφορίες και αφορμές για τις παραπάνω σκέψεις αντλήθηκαν από τη μελέτη του Μ. Hakan Yavuz, Nostalgia for the Empire. The Politics of Neo – Ottomanism, Οξφόρδη 2020. Η πλούσια ιστορική τεκμηρίωση και ανάλυση του ερντογανικού φαινομένου μπορεί να δώσει αξιόπιστες απαντήσεις στα ερωτήματα της ελληνοτουρκικής επικαιρότητας, και γι’ αυτό θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/k%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b5%cf%83%cf%84-%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81/feed/ 0 Πώς διαβάζει την ιστορία ο Ερντογάν; – Του Θεόδωρου Παπαγγελή http://timed.gr/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%bf-%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%ac%ce%bd-%cf%84/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2580%25cf%258e%25cf%2582-%25ce%25b4%25ce%25b9%25ce%25b1%25ce%25b2%25ce%25ac%25ce%25b6%25ce%25b5%25ce%25b9-%25cf%2584%25ce%25b7%25ce%25bd-%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25af%25ce%25b1-%25ce%25bf-%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25bf%25ce%25b3%25ce%25ac%25ce%25bd-%25cf%2584 http://timed.gr/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%bf-%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%ac%ce%bd-%cf%84/#respond Wed, 04 Nov 2020 12:08:58 +0000 http://timed.gr/?p=18517 Οσοι παρακολουθούν την αύξουσα βουλιμία με την οποία ο τούρκος πρόεδρος αναχαρτογραφεί τους μαχαλάδες του κόσμου όπου η Τουρκία θεωρεί δικαίωμα και υποχρέωσή της να κάνει γεωπολιτικό γιουρούσι, ευλόγως θα διερωτώνται τι είδους ιστορικά αναγνώσματα εξουσιοδοτούν τον Ταγίπ Ερντογάν και, κυρίως, πώς αυτός διαβάζει την Ιστορία. Πρόσφατες πηγές μάς πληροφορούν ότι στο 1.100 οντάδων σαράι του στην Αγκυρα δεν υπάρχει χώρος για βιβλιοθήκη αλλά μόνο για συμβούλους που μοιράζονται μαζί του το ίδιο έλλειμμα κριτικής σκέψης και διανοητικής εγρήγορσης: «Το μόνο εκτός πολιτικής ενδιαφέρον του είναι το ποδόσφαιρο. Δεν απέκτησε ποτέ μόρφωση που θα του κέντριζε το ενδιαφέρον του για τις τέχνες και τα γράμματα… Κατανοεί την κουλτούρα μόνο ως απομνημόνευση στίχων από το Κοράνιο, ως ακρόαση οθωμανικών στρατιωτικών εμβατηρίων και ως επικοινωνιακό νταβαντούρι όπου συμπρωταγωνιστεί με γνωστούς ποπ σταρ».

Αλλά ας μην προκαταλαμβανόμαστε. Ο Ταγίπ άρχισε να μπαίνει στο νόημα της Ιστορίας όταν άκουσε τον Νετζμεντίν Ερμπακάν, τον πρώτο δηλωμένο ισλαμιστή τούρκο πρωθυπουργό, να διευκρινίζει ότι δεν μπορείς να διεκδικείς γνήσια τουρκικότητα αν δεν αισθάνεσαι σελτζούκος πρόμαχος στο Μαντζικέρτ, ηρωικός πολιορκητής της Κωνσταντινούπολης, μεγαλοπρεπής Σουλεϊμάν καθ’ οδόν προς τη Βιέννη, και άλλα αρειμάνια. Και από τον ίδιο Ερμπακάν διδάχθηκε ότι η Τουρκία που, σύμφωνα με τις υποθήκες του Κεμάλ, φλέρταρε με την ευρωπαϊκή Δύση έπαιζε κορώνα γράμματα την οθωμανική και μουσουλμανική ψυχή της. Το μάθημα έπιασε τόπο και ο μαθητής αρίστευσε στις πρώτες επίσημες εξετάσεις του όταν, ως υποψήφιος δήμαρχος της Πόλης τον Μάρτιο του 1994, υποσχέθηκε κάτι πολύ σημαντικότερο από καθαριότητα: «Εμείς που στεκόμαστε μπροστά από τη θλιμμένη Αγια-Σοφιά θα κατακτήσουμε για δεύτερη φορά την Πόλη. Η 27η Μαρτίου θα είναι η μέρα που θα κλείσει μια εποχή και θα αρχίσει μια νέα εποχή». Μετά από 26 χρόνια, στη νέα αυτή εποχή, η Αγια-Σοφιά ως τζαμί ξαναβρήκε το κέφι της.

Η αλήθεια είναι ότι στην προσπάθειά του να ρυμουλκήσει την Τουρκία προς τη μεριά της ευρωπαϊκής Δύσης το κεμαλικό πρότζεκτ απώθησε το οθωμανικό και ισλαμικό παρελθόν στα όρια της επίσημης λήθης. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι όταν το απωθημένο, κατά τη συνήθειά του, επέστρεψε (περίπου από τα τέλη της δεκαετίας του ’60), την αφήγησή του δεν την ανέλαβε η νηφάλια και τεκμηριωμένη ιστοριογραφία αλλά μια αντικεμαλική φάμπρικα ιστορικής μυθοπλασίας, λαϊκών θρύλων, μύθων και ηρωικών προσωπογραφιών που δοξολογούν το οθωμανικό μεγαλείο σε λαϊκές απογευματινές για ευρεία κατανάλωση. Τον πιο πρόσφατο οβολό σ’ αυτόν τον νοσταλγικό έρανο τον έριξε η τηλεόραση με «ιστορικές» σειρές που συστήνει ο ίδιος ο Ερντογάν, όχι όμως χωρίς να ασκήσει κριτική όταν το σενάριο επιτρέπει στο ενάρετο τουρκικό κοινό να παρακολουθήσει τα ενδότερα του σουλτανικού χαρεμιού από την κλειδαρότρυπα.

Ο Ταγίπ αντλεί ιστορική γνώση και από αυτό το είδος ιστορικής σαπουνόπερας που διακινεί η νεοοθωμανική «ιντελιγκέντσια» και οι εντεταλμένες εκλαϊκευτικές παραφυάδες της, ωστόσο τη βαθύτερη αίσθηση και πεποίθηση του ιστορικού του προορισμού την οφείλει σε πολιτικοθρησκευτικούς μέντορες οι οποίοι δεν νοιάζονται απλώς για την ανάταξη της οθωμανικής και ισλαμικής ψυχής ως βασικού συστατικού της τουρκικής ταυτότητας αλλά φιλοτεχνούν και μανιχαϊστικές αντιπαραθέσεις Δύσης και Ανατολής, όπου η πρώτη, παρακμιακή και μουρντάρα, απειλεί να μαγαρίσει τα αναντάν μπαμπαντάν (sic) άσπιλα μουσουλμανικά ήθη.

Ο πιο προβεβλημένος ανάμεσά τους, και αυτός στο όνομα του οποίου πίνει νερό ο Ερντογάν, είναι ο Νετζίπ Φαζίλ (1904-1983), κήρυκας απροσχημάτιστου ισλαμοφασισμού που έζησε στην ευρωπαϊκή Δύση όσο χρειάστηκε για να τη μισήσει και για να αποφανθεί ότι η Τουρκία πρέπει να γίνει «το σπαθί και η ασπίδα» του Ισλάμ απέναντι στον ιμπεριαλισμό της Δύσης. Το 2013, μιλώντας ως πρωθυπουργός ο Ερντογάν, αφού περιέγραψε τον Φαζίλ ως πνευματικό οδηγό δικό του αλλά και των μελλοντικών γενιών, παραδέχθηκε ότι από αυτόν έμαθε «να κατανοεί το νόημα της Ιστορίας», το οποίο, σύμφωνα με τον Φαζίλ, είναι απλό: η ρασιοναλιστική και μηχανιστική Δύση είναι σήψη θανάτου, το Ισλάμ είναι ζωή και οσμή ευωδίας πνευματικής, γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε το Ισλάμ μισώντας και εξολοθρεύοντας τους εχθρούς του, δηλ. τους Εβραίους, τους Ελεύθερους Τέκτονες, όσους προκρίνουν ευρωπαϊκά ήθη και, ασφαλώς, τους Κεμαλιστές. Ο Φαζίλ θεωρούσε το μίσος εναντίον των «άλλων» εφαλτήριο πολιτικού ακτιβισμού, σ’ αυτό το μίσος όρκιζε την τουρκική νεολαία και γι’ αυτό, τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος, ο Ταγίπ οραματίζεται σήμερα «μια γενιά εμφορούμενη από ισλαμική ευσέβεια και μίσος». Ο Ερντογάν δεν είναι «διαταραγμένος», όπως έγραφε τις προάλλες στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί – έχει απλώς δασκαλευτεί να διαβάζει την Ιστορία με ιδιόρρυθμο τρόπο.

Και θα μπορούσε, ίσως, να τη διαβάσει πιο ισορροπημένα αν, έστω και με σφιγμένα δόντια, έριχνε μια ματιά και στις ιστορικές μυθοπλασίες του Ορχάν Παμούκ, γιατί ο τελευταίος αναγνωρίζει μεν το πρόβλημα που δημιούργησε ο κεμαλικός ριζοσπαστισμός με την υποχρεωτική απαλοιφή του οθωμανικού και του ισλαμικού από την τουρκική ταυτότητα, αλλά στην ιστορική του μυθοπλασία άφησε τους χαρακτήρες του να συναντηθούν στις μεταιχμιακές ζώνες Δύσης και Ανατολής, παρόντος και ιστορικού παρελθόντος, και να επιδοθούν σε ένα παιχνίδι εναλλακτικών ταυτοτήτων για να αναδειχθεί η δυνατότητα ενός δημιουργικού κοσμοπολιτισμού. Ο Παμούκ ονειρεύεται ξύπνιος ότι θα μπορούσε να πείσει τους πολιτικούς της Τουρκίας να εκδώσουν ταυτότητες που θα αναγράφουν και Ισλάμ και Ευρώπη.

Επιτρέπεται να υποθέσει κανείς ότι σήμερα παραμένει ξύπνιος αλλά δυσκολεύεται να ονειρευτεί γιατί πίσω από την κοσμοπολίτικη μειονότητα σαλεύει ο ογκώδης ντουνιάς μιας βαθιάς και ριζιμιάς «Anadolu» που μοιάζει να συμφωνεί πολύ περισσότερο με τον Νετζίπ Φαζίλ και τα πολιτικά του τσιράκια: «Θέλουν να μας ντύσουν Ευρωπαίους, αλλά όταν φοράμε ευρωπαϊκά ρούχα μοιάζουμε με κλόουν». Στην αρχή της πολιτικής του διαδρομής, ο Ταγίπ μπορεί να δοκίμασε, ή έκανε πως δοκιμάζει, ευρωπαϊκά ρούχα, αλλά αργότερα «κατάλαβε το νόημα της Ιστορίας».

Πληροφορίες και αφορμές για τις παραπάνω σκέψεις αντλήθηκαν από τη μελέτη του Μ. Hakan Yavuz, Nostalgia for the Empire. The Politics of Neo – Ottomanism, Οξφόρδη 2020. Η πλούσια ιστορική τεκμηρίωση και ανάλυση του ερντογανικού φαινομένου μπορεί να δώσει αξιόπιστες απαντήσεις στα ερωτήματα της ελληνοτουρκικής επικαιρότητας, και γι’ αυτό θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

 

πηγή: tovima.gr

]]> http://timed.gr/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%bf-%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%ac%ce%bd-%cf%84/feed/ 0