Ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της έναρξης της Επανάσταση στην Πάτρα, στις 21 Μαρτίου 1821. Μάλιστα η πρώτη μάχη με τους Τούρκους στην πόλη δόθηκε έξω από το σπίτι του. Διέθεσε όλη του την περιουσία στον Αγώνα και μετέφερε πολεμοφόδια στην Ελλάδα που αγόραζε στην Ιταλία.

Παράλληλα, συμμετείχε και σε πολλές μάχες εναντίον των Τούρκων και το 1822 διορίσθηκε γενικός φρούραρχος του στρατοπέδου Πατρών. Λόγω της ανιδιοτέλειάς του, οι επαναστατικές κυβερνήσεις του εμπιστεύτηκαν τη διαχείριση των οικονομικών του ελληνικού στόλου και των εισφορών της Ηλείας. Όταν ξεκίνησε η Δεύτερη Πολιορκία του Μεσολογγίου, το Μάρτιο του 1825, ο Παπαδιαμαντόπουλος άρχισε να μεταφέρει τρόφιμα και πολεμοφόδια από τη Ζάκυνθο στους πολιορκημένους με δικά του έξοδα και προσωπικό κίνδυνο. Επίσης, μετέφερε την οικογένειά του από την Πάτρα στην Ζάκυνθο. Αν και ήταν 62 χρονών επέστρεψε στο Μεσολόγγι για να πολεμήσει εκεί παρά τις εκκλήσεις της οικογένειας και των φίλων του να μην το κάνει.

Ο Παπαδιαμαντόπουλος πήρε μέρος στην Έξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων και σκοτώθηκε σ’ αυτή. Μετά το τέλος της Επανάστασης η οικογένειά του γύρισε στην Πάτρα και σήμερα η πλατεία μπροστά στο σπίτι του φέρει τιμητικά το όνομά του.

«Ο Παπαδιαμαντόπουλος είχε αχώριστη συντροφιά του ένα άλογο κι ένα σκυλάκι. Τα αγαπούσε και τα δυο πολύ και μαζί τους έβγαινε ταχτικά σεργιάνι. Στο δρόμο του μια μέρα συναντά μερικούς στρατιώτες να μαλώνουν για ένα άλογο, ποιος να το πάρει για να το φάει με τη φαμίλια του. -Σταθείτε, βρε παιδιά μου, λέει ο Παπαδιαμαντόπουλος, μη μαλώνετε. Πάρ’ τε το δικό μου και σταματήστε τον καυγά.

Ήταν κι αυτός εξαντλημένος και πλησίαζε το τέλος του. Με δυσκολία έσερνε τα πόδια του και τέλος δεν μπορούσε να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Τον λυπόταν ο χουσμεκιάρης του (υπηρέτης) μα τι να έκανε. Με την πολλή σκέψη βρήκε και τη λύση.

Πιάνει κρυφά και σφάζει το σκυλάκι, το μαγειρεύει και δίνει στον αφέντη του να φάει. Έφαγε κι αυτός. Και αναζωογονήθηκαν λιγάκι. Ο Παπαδιαμαντόπουλος τον ρώτησε τότε τι ήταν αυτό το εύρημα. -Τυφλοπόντικας αφέντη- τόβρα τυχερά σε μια τρύπα, χωμένο μέσα στο χώμα. Έτσι θα πάρεις τώρα λίγη δύναμη να ξεκινήσουμε για την Έξοδο.

Ρίχτηκε με λαιμαργία ο Γέρος κι έτρωγε. Σκέφτηκε όμως και το σκυλάκι του. Σηκώθηκε όρθιος και αρχίζει να το κράζει για να του πετάξει τουλάχιστον τα κόκκαλα-, που ήταν δικά του. Το σκυλάκι δεν ερχότανε και τότε ο άμοιρος κατάλαβε την αλήθεια. Και άρχισε να φωνάζει κλαίγοντας. -Καλύτερα να πέθαινα, έλεγε, της πείνας, παρά να μου σφάξεις το σκυλί. Και μάλωνε το χουσμεκιάρη του.

Και κείνος παρηγορώντας τον του έλεγε: -Αύριο πεθαίνεις κι η αφεντιά σου κι εγώ, αφέντη μου, μα το σκυλί σου θα πούμε πως μας έσωσε ως τότε για να πεθάνουμε σαν άνδρες, ορθοί στα ποδάρια μας κι όχι να πέσουμε στο δρόμο άψυχοι από την πείνα. Όπως κι έγινε»…

πηγή…mixanitouxronou.gr

1483: Γεννιέται ο Μαρτίνος Λούθηρος, Γερμανός θεολόγος, που με τις 95 Θέσεις του ήρθε σε σύγκρουση με την Παπική Εκκλησία και χώρισε την Ευρώπη σε Καθολικούς και Διαμαρτυρόμενους.

1836: Ο βασιλιάς Οθωνας παντρεύεται την κόρη του μεγάλου δούκα του Ολδεμβούργου Μαρία, η οποία θα πάρει το όνομα Αμαλία.

1900: Κηδεύεται ο ναύαρχος Κανάρης, βουλευτής Νέων Ψαρών.

1919: Γεννιέται ο Ρώσος εφευρέτης Μιχαήλ Καλάσνικοφ, κατασκευαστής του όπλου που φέρει το όνομά του.

1924: Ταραχές και συγκρούσεις ξεσπούν στην Καβάλα μεταξύ καπνεργατών από τη μία πλευρά και Χωροφυλακής από την άλλη. Στη διάρκεια των επεισοδίων σκοτώνονται μία εργάτρια κι ένας αξιωματικός της χωροφυλακής.

1925: Γεννιέται ο Ουαλός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Ρίτσαρντ Μπάρτον. Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές την Ελίζαμπεθ Τέιλορ.

Μια ομάδα λογίων, οι νεοαττικιστές, πίστευαν ότι η πολιτισμική αναγέννηση του απελευθερωμένου έθνους έπρεπε να βασιστεί στα αρχαία ελληνικά. Επειδή όμως αυτό ήταν αδύνατο, επινόησαν μια τεχνητή γλώσσα, την αρχαΐζουσα ή νεοαττικιστική, η οποία έμοιαζε αρκετά με την αττική διάλεκτο. Ο Αδαμάντιος Κοραής προσπάθησε να απλοποιήσει τη νέα αυτή γλώσσα και να την «καθαρίσει» από τις σλαβικές και τουρκικές λέξεις. Έτσι σχημάτισε μια νέα γλώσσα, την καθαρεύουσα.

Η τελευταία υιοθετήθηκε στα πρώτα επίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους. Η γλώσσα αυτή όμως δεν μιλιόταν από τον απλό λαό. Ο Γιάννης Ψυχάρης ήταν ο πρώτος που οργάνωσε την ομιλούμενη γλώσσα (την επονομαζόμενη παλαιά δημοτική) η οποία αποτελούσε εξέλιξη της
αττικής διαλέκτου, διά μέσου της αλεξανδρινής κοινής και της βυζαντινής γλώσσας.

Η προσπάθειά του αυτή καυτηριάστηκε από τους λόγιους οπαδούς της καθαρεύουσας, οι οποίοι δεν δίσταζαν να επιτεθούν στους δημοτικιστές κατηγορώντας τους ως ραδιούργους υπονομευτές που ανοίγουν δρόμο στη σλαβική εξάπλωση σε βάρος του ελληνισμού. Η εφημερίδα «Ακρόπολις» βρέθηκε στο στόχαστρο των αρχαϊστών με την απόφαση της διεύθυνσης να δημοσιεύσει τα Ιερά Ευαγγέλια στη δημοτική γλώσσα.

Το Ευαγγέλιο στη δημοτική γλώσσα Το γλωσσικό ζήτημα οξύνθηκε επικίνδυνα όταν ο συγγραφέας Αλέξανδρος Πάλλης απέδωσε στη δημοτική τα Ιερά Ευαγγέλια. Το έργο του εκτυπώθηκε το 1901 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, με έξοδα της βασίλισσας Όλγας. Κυκλοφόρησε σε μικρό αριθμό αντιτύπων, μεταξύ των ελλήνων ομογενών. Η πρώτη ωστόσο μεταφραστική απόπειρα των Ευαγγελίων είχε γίνει τρία χρόνια νωρίτερα από την Ιουλία-Σωμάκη-Καρόλου, κατόπιν εντολής της βασίλισσας.

Η κίνηση του Πάλλη χαρακτηρίζεται ως ιδιαίτερα τολμηρή αν σκεφτούμε ότι η ορθόδοξη Εκκλησία είχε απαγορεύσει με την ποινή του αναθέματος κάθε απόπειρα απόδοσης των Ευαγγελίων στη δημοτική. Τον Οκτώβριο του 1901 ο προοδευτικός διευθυντής της εφημερίδας «Ακρόπολις» Βλάσης Γαβριηλίδης αποφάσισε να δημοσιεύσει σε συνέχειες το έργο του Πάλλη.

Για τη δημοσίευση αυτή είχε συμφωνήσει και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Προκόπιος. Εισβολή αγανακτισμένων στην εφημερίδα Ακρόπολις και διαδηλώσεις Ωστόσο, οι αντιδράσεις προήλθαν από τους φοιτητές της πρωτεύουσας, μετά από παρακίνηση πολλών αρχαϊστών καθηγητών. Στις 2 Νοεμβρίου, περίπου 500 φοιτητές εισέβαλαν στα γραφεία της «Ακρόπολις» και απαίτησαν τη διακοπή των δημοσιεύσεων των Ευαγγελίων.

Αποσύρθηκαν μετά τις αυθαίρετες διαβεβαιώσεις του διευθυντή της Αστυνομίας ότι οι δημοσιεύσεις δεν θα επαναλαμβάνονταν. Ωστόσο, ο Γαβριηλίδης συνέχισε. Στις 3 και 4 Νοεμβρίου εκατοντάδες φοιτητές διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας. Δεν περιορίστηκαν όμως σ’ αυτό. Ζήτησαν την επέμβαση του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄, τον αφορισμό του Πάλλη και την αποπομπή του Αρχιεπισκόπου.

Ο συντηρητικός Τύπος συντάσσεται με τους εχθρούς της δημοτικής Οι συντηρητικές εφημερίδες «Εμπρός», «Σκριπ» και «Καιροί» κατέκριναν την «Ακρόπολη», συστρατεύθηκαν με τους φοιτητές και ανήγαγαν με πηχυαίους τίτλους το θέμα σε εθνικό. Καθημερινά φανάτιζαν τους αναγνώστες με την άποψη ότι η μετάφραση των Ευαγγελίων ήταν έργο των σλάβων εχθρών της πατρίδας. Ταυτόχρονα υπενθύμιζαν με νόημα τη ρωσική καταγωγή της βασίλισσας Όλγας.

Η εφημερίδα «Εμπρός» αναφέρεται στην αιματηρή φοιτητική διαδήλωση με τίτλους «Ημέρα πένθους» και «Ημέρα μαχών και αίματος». Η παράταξη του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, η οποία βρισκόταν στην αντιπολίτευση, δεν έχασε την ευκαιρία να οξύνει τα πνεύματα, προσδοκώντας την πτώση της κυβέρνησης Θεοτόκη.

Στις 8 Νοεμβρίου μια ογκώδης διαδήλωση κατά της μετάφρασης των Ευαγγελίων συντάραξε την Αθήνα. Ομάδες έξαλλων διαδηλωτών προσπάθησαν να εισβάλλουν στη Βουλή και στην Αρχιεπισκοπή. Η Χωροφυλακή έχασε την ψυχραιμία της και απάντησε με τα όπλα. Ο απολογισμός των συμπλοκών στα αιματηρά «Ευαγγελικά» ήταν 8 νεκροί και 72 τραυματίε
ς. Όπως ήταν επόμενο, η κυβέρνηση Θεοτόκη παραιτήθηκε. Το ίδιο αναγκάστηκε να πράξει και ο Αρχιεπίσκοπος Προκόπιος.

Η «Ακρόπολις» διέκοψε τη δημοσίευση και ζήτησε συγγνώμη από τους φοιτητές, δηλώνοντας ότι η εφημερίδα παραμένει «πολέμιος αμείλικτος παντός φρονούντως αντεθνικώς και ατίμως ότι το Ευαγγέλιον πρέπει να αναγιγνώσκεται εν ταις εκκλησίαις εις άλλην τινά γλώσσαν πλην εκείνης εις την οποίαν εγράφη υπό των Θεοπνεύστων ανδρών»….

πηγή…mixanitouxronou.gr

Στο back round της διακριτής απάνθρωπης δράσης τους κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ναζί υπέβαλαν κρατούμενους σε ιατρικά πειράματα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η Ιαπωνία έδινε τη δική της εκδοχή στην έννοια αποκτήνωση με τις φονικές δοκιμές στη διαβόητη «Μονάδα 731».

Ωστόσο από τα κατά καιρούς πειράματα πάνω σε ανθρώπους που έχει εκπονήσει ποτέ μια κυβέρνηση, το πιο ανήκουστο απ’ όλα είναι το «πείραμα του Κέντλερ», που εφαρμόστηκε στη Δυτική Γερμανία μεταπολεμικά. Ακριβώς επειδή συνέβη εν καιρώ ειρήνης. Και επιπλέον γιατί αυτό το ανοσιούργημα, με «θύματα» χιλιάδες παιδικές ψυχές και θύτη έναν παράφρονα επιστήμονα, διήρκεσε για περισσότερα από 30 χρόνια

Ο γεννηθείς το 1928 Χέλμουτ Κέντλερ υπήρξε ένας από τους διασημότερους Γερμανούς ψυχολόγους της γενιάς του. Εκτός από ψυχολογία, είχε σπουδάζει ιατρικά και παιδαγωγικά, ειδικεύτηκε όμως στη σεξολογία. Πρωτοπόρος στον τομέα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων, ήταν ο ίδιος ομοφυλόφιλος με τέσσερις υιοθετημένους γιους. Οι ιδέες του άκρως ανατρεπτικές. Σε μία απ’ αυτές υποστήριζε με σθένος ότι οι άντρες με παιδοφιλικές τάσεις είναι οι ιδανικοί ανάδοχοι γονείς για παιδιά χωρίς οικογένεια…

Ο Κέντλερ έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της συγκεκριμένης οπτικής γύρω από την παιδοφιλία, πετυχαίνοντας να ενστερνιστούν τις αντιλήψεις του κύκλοι της κοινωνικής ελίτ του Βερολίνου. Ήταν ευνοϊκό βέβαια για αυτές το περιβάλλον στο οποίο τις κυοφόρησε και ανέπτυξε. Τη δεκαετία του ’60 οι νέες γενιές Δυτικογερμανών είχαν την τάση να αναθεωρήσουν όλες τις αξίες που τους είχαν μεταλαμπαδεύσει οι παλαιότεροι, τους οποίους κατηγορούσαν για τα δεινά που επέφερε η στήριξη τους στο Ναζισμό.

Οι ιδέες που άρχισαν να διαμορφώνονται ήταν ολότελα κόντρα στις αυταρχικές και άκρως συντηρητικές που εκπροσωπούσε το Γ’ Ράιχ. Συνυφασμένες με την ουτοπία μιας ελεύθερης και αποδεσμευμένης κοινωνίας και σε αυτό το πλαίσιο εντασσόταν και η σεξουαλική απελευθέρωση. Κάπως έτσι, το μέχρι πρότινος απαγορευμένο και taboo ζήτημα της παιδοφιλίας, άρχισε – υπό την επιρροή και του Κέντλερ – να φαντάζει στα μάτια πολλών ανθρώπων «προοδευτικό».

Ο Κέντλερ είχε τη φήμη του οραματιστή επιστήμονα, τα βιβλία του πήγαιναν εξαιρετικά σε πωλήσεις και οι εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές ήταν συχνές. Έχοντας κερδίσει το σεβασμό της γερμανικής επιστημονικής κοινότητας και καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους στον τομέα του, έλαβε το αξίωμα του προέδρου στο τμήμα Κοινωνικής Παιδαγωγικής στο Παιδαγωγικό Κέντρο Βερολίνου.

Οι έρευνες και το ενδιαφέρον του επικεντρώνονταν κυρίως στις νεαρές ηλικίες. Ήταν υπέρμαχος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από τα πρώτα σχολικά χρόνια και μαχόταν για την απενοχοποίηση της παιδικής και νεανικής σεξουαλικότητας. Ακόμα και για την αποποινικοποίηση σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ανηλίκων και ενηλίκων. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 επικοινώνησε την αδιανόητη θεωρία ότι η ανάθεση ορφανών παιδιών σε άτεκνους – όχι απλώς ομοφυλόφιλους, αλλά – παιδόφιλους μπορούσε να έχει «θετική επίδραση» στην πνευματική ανάπτυξη τους! Πίστευε ότι η ερωτική προσέγγιση των θετών γονιών προς τα παιδιά θα μετουσιωνόταν σε πραγματική προσοχή και προσφορά ουσιαστικής αγάπης.

Εκμεταλλευόμενος το θεσμικό ρόλο του, ο Κέντλερ κατάφερε τα 1969 να πείσει την τοπική γερουσία του Βερολίνου ότι τα άστεγα παιδιά, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν εκατοντάδες στους δρόμους της πρωτεύουσας, θα ήταν καλύτερο να ζήσουν με παιδόφιλους άντρες. Ο ίδιος ερχόταν σε επαφή με παιδιά από δυσλειτουργικές ή διαλυμένες οικογένειες, αναλαμβάνοντας να πάρει αποφάσεις για το μέλλον τους. Ένα από τα παιδιά αυτά ήταν ο 13χρονος Ούλριχ. Ορφανός και άστεγος, ο μικρός είχε καταφύγει στην πορνεία, προκειμένου να μπορεί να επιβιώσει μόνος στους δρόμους του Βερολίνου.

«Το πλεονέκτημα του Ούλριχ ήταν ότι ήταν όμορφος και απολάμβανε το σεξ. Άρα μπορούσε να δώσει κι αυτός κάτι στους παιδόφιλους που τον φρόντιζαν. Σταθήκαμε τυχεροί με τον κ. Βίντερ (τον κηδεμόνα που του ανατέθηκε), αλλά σίγουρα και οι τακτικές μου επισκέψεις άσκησαν θετική επιρροή», έγραφε ο Κέντλερ στις επιστημονικές του σημειώσεις. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο Βίντερ μπορούσε να προσφέρει απεριόριστη και ειλικρινή αγάπη στον ορφανό Ούλριχ, αλλά και σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

Μετά την ανάδειξη της πρώτης απόπειρας σε «επιτυχία», ο Κέντλερ κλιμάκωσε το πρόγραμμα, δίνοντας απλόχερα την κηδεμονία παιδιών ηλικίας 13-15 σε παιδόφιλους. Γνώριζε ότι οι ενήλικοι θα μπορούσαν να αναπτύξουν παράνομες σεξουαλικές σχέσεις με τους εφήβους, υποστήριζε όμως ότι αυτό θα τους βοηθούσε στην επανένταξή τους στην κοινωνία! Καθώς τα χρόνια περνούσαν και τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Κέντλερ, ήταν θετικά, ο ψυχολόγος συνέχισε το πείραμά του με την σιωπηρή ανοχή των αρμόδιων υπηρεσιών. Μάλιστα χρησιμοποιούσε όλο και μικρότερα παιδιά. Οι ηλικίες κυμαίνονταν από 6 έως 15 ετών.

Η διαστροφή δεν σταματούσε εκεί. Οι άνδρες κηδεμόνες λάμβαναν ακόμα και το προβλεπόμενο επίδομα από το κράτος για τη «φροντίδα» των υιοθετημένων παιδιών. Το «πείραμα Κέντλερ» διήρκεσε περισσότερα από 30 χρόνια και αποτελούσε κοινό μυστικό στα κλιμάκια της γερμανικής Πρόνοιας. Από το 1969 μέχρι και το 2003, χιλιάδες παιδιά από ιδρύματα του Βερολίνου δόθηκαν σε διαπιστωμένους παιδόφιλους. Στη λογική ότι αφού θα έφευγαν από τους δρόμους, τα ναρκωτικά και την πορνεία, θα έπρεπε να λένε κι «ευχαριστώ» για την… τύχη που τους επεφύλασσε το κράτος.

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε δύο χρόνια μετά το θάνατο του Χέλμουτ Κέντλερ, το 2008. Όσο ο Γερμανός ψυχολόγος βρισκόταν εν ζωή, είχε αναφερθεί δημόσια σε περιπτώσεις παιδόφιλων κηδεμόνων, προκειμένου να αποδείξει στην επιστημονική κοινότητα την εγκυρότητα της θεωρίας του. Φρόντιζε όμως πάντα να αναφέρεται σε μεμονωμένες υποθέσεις με παρελθόν άνω των 10 ετών, ώστε να έχει παραγραφεί το έγκλημα και να είναι νομικά καλυμμένος.

Χρειάστηκε να σπάσουν τη σιωπή τους δύο από τα θύματα του διεστραμμένου πειράματος, για να γίνει ευρέως γνωστό. Το 2010, δύο άνδρες που είχαν υιοθετηθεί ως παιδιά, μίλησαν για τη βία και την κακοποίηση που βίωσαν στην παιδική και εφηβική ηλικία από παιδόφιλους θετούς γονείς. Οι μαρτυρίες του Μάρκο και του Σβεν οδήγησαν σε μια σειρά μεγάλων αποκαλύψεων και μια έρευνα από το Πανεπιστήμιο Χίλντεσχαϊμ, προκειμένου να βρεθεί η αλήθεια.

Η έρευνα συμπέρανε ότι είχε δημιουργηθεί ένα δίκτυο που απλωνόταν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, την κρατική υπηρεσία Πρόνοιας για τους νέους και τη Γερουσία του Βερολίνου, στους κόλπους του οποίου η παιδοφιλία ήταν «αποδεκτή και υποστηριζόμενη». Διαπιστώθηκε ότι πολλοί από τους ανάδοχους πατέρες ήταν διακεκριμένοι Ακαδημαϊκοί και για ένα δίκτυο που περιλάμβανε υψηλόβαθμα μέλη του Ινστιτούτου Max Planck, του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και του διαβόητου Σχολείου Όντενβαλντ στην Έσση, που βρέθηκε στο επίκεντρο ενός τεράστιου σκανδάλου παιδοφιλίας και αναγκάστηκε να κλείσει το 2015 ύστερα από 105 χρόνια ιστορίας.

Μία από τις πιο ανατριχιαστικές αποκαλύψεις ήταν ότι ο Μάρκο και ο Σβέν είχαν υιοθετηθεί από τον «Φριτς Χ», ο οποίος είχε γίνει ανάδοχος για οχτώ ακόμα αγόρια και εφήβους από το 1973 έως το 2003. Μολονότι γνωστός παιδόφιλος, ο «Φριτς Χ» ήταν ένας από τους… εκλεκτούς της κρατικής υπηρεσίας Πρόνοιας του Βερολίνου. Ουσιαστικά ο άνδρας αυτός έζησε μια ζωή κακοποιώντας ανήλικα αγόρια, με τις «ευλογίες» των αρχών και ουδέποτε χρειάστηκε να λογοδοτήσει καν για τα εγκλήματά του, αφού πέθανε το 2005.

Μελετητές από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, που ξεκίνησαν μια νέα έρευνα πριν από μερικά χρόνια, είχαν δηλώσει το 2016 ότι οι αρχές της πόλης δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμες, κατηγορώντας τη Γερουσία του Βερολίνου ότι δεν έδειξε να ενδιαφέρεται για την αποκάλυψη της αλήθειας.

Τον Ιούνιο του 2020, η Deutsche Welle επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα, κάνοντας λόγο για 16.000 καταγγελλόμενες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Ωστόσο, παρότι στον απόηχο των νέων αποκαλύψεων, η Γερουσία του Βερολίνου υποστήριξε ότι – ανεξάρτητα από την παραγραφή των αδικημάτων – θα κυνηγήσει την καταδίκη των όποιων υπευθύνων, το μόνο που έχει γίνει έως σήμερα είναι να δημιουργηθεί μια… γραμμή επικοινωνίας για τα θύματα του πειράματος.

Πρακτικά, λόγω των ετών που έχουν περάσει, τα εγκλήματα έχουν παραγραφεί για τους περισσότερους συμμετέχοντες, πολλοί εκ των οποίων βέβαια έχουν πεθάνει. Το σύστημα και το διεφθαρμένο κύκλωμα μιας ελίτ που αντιμετώπιζε παιδιά ως «σεξουαλικούς σκλάβους», αποδείχτηκε ότι είχαν βρει τον τρόπο να παρακάμπτουν το νόμο και να ξεπλένουν όλες τις αμαρτίες τους, ενταφιάζοντας τις στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μοναδική ελπίδα των Μάρκο και Σβεν για δικαιοσύνη είναι να τιμωρηθεί ο τότε επικεφαλής της κοινωνικής υπηρεσίας για τους νέους, ο οποίος έως και σήμερα παραμένει ζωντανός. Θα χρειαζόταν όμως μια νομοθετική αλλαγή για να αρθεί η παράμετρος της παραγραφής και κάτι τέτοιο θα προκαλούσε πιθανότατα αλυσιδωτές εξελίξεις.

Και δυστυχώς η δικαίωση μερικών χιλιάδων «αθλίων» εις βάρος διανοούμενων «ευγενών» δεν θεωρείται ακόμη διαδικασία… προοδευτική ούτε στο απελευθερωμένο απ’ όλα τα προπολεμικά taboo Βερολίνο

1866: Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου: Εμπρησμός στην πυριτιδαποθήκη της μονής ανατινάζει την ανατολική πτέρυγα, σκοτώνοντας χριστιανούς και Τούρκους.

1888: Ο διάσημος Αγγλος δολοφόνος Τζακ ο Αντεροβγάλτης σκοτώνει το τελευταίο θύμα του, τη Μέρι Τζέιν Κέλι.

1938: Οι ναζί πυρπολούν συναγωγές, καταστρέφουν εβραϊκά μαγαζιά και συλλαμβάνουν χιλιάδες Εβραίους στη «Νύχτα των Κρυστάλλων».

1963: Διπλή τραγωδία στην Ιαπωνία στοιχίζει τη ζωή σε 600 ανθρώπους, όταν τρία τρένα συγκρούονται μεταξύ τους, σκοτώνοντας 162 άτομα στο Τσιρούμι, ενώ έκρηξη σε ανθρακωρυχείο προκαλεί το θάνατο σε 438.

1970: Πεθαίνει ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκολ.

1989: Το τείχος του Βερολίνου, που χώριζε την πόλη στα δύο, γκρεμίζεται σε μία νύχτα που άλλαξε την Ιστορία.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.

Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.

Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.

Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.

9 Νοεμβρίου 1989

Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.
Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου 1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.

Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.

Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.

Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).

Όλα ξεκίνησαν δύο μέρες νωρίτερα, όταν ένας γερμανοεβραίος, ο Χέρσελ Γκρίσπαν, σκότωσε στο Παρίσι τον γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας Ερνστ Φον Ρατ. Ο φόνος του γερμανού διπλωμάτη χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για τις επιθέσεις που εκδηλώθηκαν εναντίον των Εβραίων σε όλη τη Γερμανία. Φαινομενικά, οι επιθέσεις αυτές ήταν αυθόρμητες, αλλά στην πραγματικότητα «ενορχηστρώθηκαν» από τη ναζιστική κυβέρνηση.

Κατά τη νύχτα των κρυστάλλων, καταστράφηκαν 1.574 συναγωγές, πάνω από 7.000 εβραϊκά καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα, ενώ 30.000 Εβραίοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο αριθμός των γερμανοεβραίων που σκοτώθηκαν είναι ασαφής. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, κυμαίνεται από 36 έως 200, ενώ μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται και αρκετοί μη Εβραίοι, που είχαν την ατυχία να μοιάζουν.

Το γεγονός προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οι ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Γερμανία.

Οι δύο δράστες κρατούσαν ένα περίστροφο και μια χειροβομβίδα και ανάγκασαν το πλήρωμα να μοιράσει φυλλάδια στους επιβάτες της πτήσης.

Το επεισόδιο έγινε γνωστό στο ελληνικό κοινό με μια λιτή ανακοίνωση της εταιρίας:

“Κατά τας απογευματινάς ώρας σήμερον αεροσκάφος της Ολυμπιακής Αεροπορίας υπήρξε θύμα αεροπειρατείας εκ μέρους δύο αλλοδαπών, πιθανώς ιταλικής υπηκοότητος, ολίγον μετά την απογείωσίν του εκ του αεροδρομίου Ορλύ των Παρισίων. Το αεροσκάφος υπεχρεώθη να επιστρέψη εις Ορλύ. Οι επιβάται, οι οποίοι πλήρεις αγανακτήσεως παρέστησαν μάρτυρες της αεροπειρατείας, συνεκρατήθησαν υπό των Αρχών μετά κόπου ευθύς μετά την προσγείωσιν προς αποφυγήν κακοποιήσεως των δραστών. Η εταιρία προτίθεται να διώξη αμειλίκτως τους δράστας, οι οποίοι και συνελήφθησαν.”

Τα πρακτορεία Reuters, Associated Press και AFP, επιβεβαίωναν την πληροφορία ότι οι Έλληνες και ξένοι επιβάτες άρχισαν να χτυπούν και να φτύνουν τους αεροπειρατές μετά την επέμβαση της γαλλικής αστυνομίας και ότι απαιτήθηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποφευχθεί το λιντσάρισμά τους. Τελικά συνελήφθησαν χωρίς να υπάρξει τραυματισμός.

Για την ιστορία πάντως, η πρώτη αεροπειρατεία στην Ελλάδα και μία από τις πρώτες παγκοσμίως, έγινε από 6 νεαρούς κομουνιστές στις 12 Σεπτεμβρίου 1948, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, οι έξι νεαροί κατέφυγαν στην Αθήνα, με απώτερο σκοπό να διαφύγουν σε κάποια γειτονική σοσιαλιστική χώρα και στη συνέχεια να επαναπροωθηθούν στην Ελλάδα για να πολεμήσουν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Ψάχνοντας τρόπους να υλοποιήσουν το σχέδιό τους, τους κατέβηκε η ιδέα να καταλάβουν ένα αεροπλάνο της πολιτικής αεροπορίας και να το οδηγήσουν στη Γιουγκοσλαβία.

392 Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ θέτει εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες.

1895 Γεννιέται ο Φώτης Κόντογλου, αγιογράφος και λογοτέχνης από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας.

1895 Καθώς πειραματίζεται με την ηλεκτρική ενέργεια, ο Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν ανακαλύπτει τις ακτίνες Χ.

1912 Απελευθέρωση της Φλώρινας και της Μυτιλήνης.

1939 Στο Μόναχο, ο Αδόλφος Χίτλερ γλιτώνει από απόπειρα δολοφονίας ενώ γιόρταζε τη 16η επέτειο από το «πραξικόπημα της μπιραρίας».

1940 Ελληνοϊταλικός Πόλεμος: Η ιταλική εισβολή στην Ελλάδα αποτυγχάνει, καθώς οι ελληνικές μονάδες αποκρούουν τους Ιταλούς στη Μάχη Ελαίας-Καλαμά.

1963 Ορκίζεται η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση και αρνείται την αντιπροεδρία, ως άνευ περιεχομένου.

1968 Αεροπειρατεία σε αεροσκάφος της Ολυμπιακής Αεροπορίας, λίγο μετά την απογείωσή του από το Αεροδρόμιο Ορλί των Παρισίων με προορισμό την Αθήνα. Οι δύο Ιταλοί δράστες συλλαμβάνονται και κινδυνεύουν με λιντσάρισμα από τους εξαγριωμένους επιβάτες.

1977 Ο Ελληνας αρχαιολόγος και καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Μανόλης Ανδρόνικος, ανακαλύπτει τον τάφο του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας στη Βεργίνα.

2002 Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ανοίγει τον δρόμο στις ΗΠΑ του Τζορτζ Μπους για επέμβαση στο Ιράκ.

2005 Πεθαίνει ο σπουδαίος ηθοποιός, θιασάρχης και σκηνοθέτης Αλέκος Αλεξανδράκης.

Το 1935, η κορυφαία εταιρεία Parker κυκλοφορεί στην αγορά μία καινοτόμα πέννα που θα έλυνε το χρόνιο πρόβλημα των επιχειρηματιών της εποχής. Ο σχεδιασμός της νέας ακριβής πέννας δεν επέτρεπε τη διαρροή μελανιού κι έτσι, όλοι θα μπορούσαν άφοβα να την κουβαλάνε στην τσέπη του πουκάμισου ή του παντελονιού τους. Το σλόγκαν της διαφήμισης τόνιζε ακριβώς αυτό. «It won’t leak in your pocket and embarass you» («Δε θα στάξει στην τσέπη για να σας ντροπιάσει»).

Ο σχεδιασμός της νέας πέννας δεν άφηνε το μελάνι να στάξει στα ρούχα.  Ωστόσο, όταν ξεκίνησε το πλασάρισμα του προϊόντος στην διεθνή αγορά, δεν δόθηκε η ίδια προσοχή που είχε δοθεί στον πρωτοποριακό σχεδιασμό του. Οι άνθρωποι που μετέφρασαν το σλόγκαν στα ισπανικά μπέρδεψαν την λέξη embarass με την ομόηχη «embarazar». Παρά την ομοιότητα, η δεύτερη δε σημαίνει «ντροπιάζω» αλλά «αφήνω έγκυο». Έτσι, η διαφήμιση που κυκλοφόρησε σε αρκετά αντίτυπα μέχρι να γίνει αντιληπτό το λάθος, στην πραγματικότητα έγραφε: Δε θα στάξει στην τσέπη για να σας αφήσει έγκυο.

Just do it Το 1988 η Nike κυκλοφόρησε το διάσημο σλόγκαν «Just Do It». Σύντομο, απλό, περιεκτικό και με ιστορία από πίσω.

Η εταιρεία άρχισε να διοργανώνει μεγάλες καμπάνιες για την προώθησή του, ενώ παράλληλα έκανε εντατικές προσπάθειες να υιοθετήσει ένα πολυπολιτισμικό προφίλ. Στο πλαίσιο αυτό, το 1989 έστειλε συνεργείο σε ένα χωριό της Κένυας για να γυρίσει τη διαφήμιση ενός νέου παπουτσιού που λάνσαρε τη χρονιά εκείνη. Στο σποτάκι θα εμφανίζονταν μέλη της ντόπιας φυλής να φοράνε τα παπούτσια και να μιλάνε την τοπική διάλεκτο Μαα. Το διαφημιστικό έκλεινε με το στιγμιότυπο ενός άντρα της φυλής να λέει το σλόγκαν «Just do it» στη γλώσσα του.

Όταν η διαφήμιση άρχισε να παίζει στην τηλεόραση, ένας ανθρωπολόγος του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι βρέθηκε προ εκπλήξεως. Ο Αμερικανός, που είχε μελετήσει την σπάνια τοπική διάλεκτο Μαα, συνειδητοποίησε ότι ο άντρας στο τέλος του βίντεο δεν έλεγε «Just do it», αλλά «Θέλω μεγαλύτερα παπούτσια». Σύντομα, η «γκάφα» της Nike έκανε το γύρο των ΜΜΕ και η εταιρεία υποχρεώθηκε να δώσει εξηγήσεις.  Οι υπεύθυνοι της καμπάνιας δήλωσαν ότι η ατάκα ήταν εσκεμμένη.

Στα γυρίσματα, ο Κενυάτης μεταξύ των «Just do it» είχε παραπονεθεί ότι ήθελε μεγαλύτερο νούμερο στα παπούτσια. Ο σκηνοθέτης θεώρησε ότι η διαφήμιση θα έκλεινε καλύτερα με ένα αστείο τέλος. Πολλοί δεν πείστηκαν από την εξήγηση της εταιρείας. Η ατάκα του νεαρού ιθαγενή δεν είχε υπότιτλους και οι Αμερικανοί που ήξεραν να μιλούν τη διάλεκτο Μαα ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα.

Επομένως το «αστείο» δεν προοριζόταν εξαρχής για τους αποδέκτες της διαφήμισης.

Το απορρυπαντικό που λερώνει Μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και η γλώσσα των εικόνων είναι παγκόσμια. Έτσι πίστευαν οι Αμερικανοί υπεύθυνοι μάρκετινγκ των απορρυπαντικών Tide. Έτσι, μία από τις συσκευασίες του διάσημου καθαριστικού πλυντηρίου απεικόνιζε μία γυναίκα να κρατάει ένα βρώμικο ρούχο.

Στο επόμενο καρέ το έβαζε στο πλυντήριο και στο τελευταίο, το έβγαζε πεντακάθαρο. Όταν το προϊόν με την συγκεκριμένη συσκευασία κυκλοφόρησε στις χώρες του αραβικού κόσμου, η εταιρεία είδε τις πωλήσεις της να πέφτουν. Οι Άραβες, που είναι συνηθισμένοι να διαβάζουν από τα δεξιά προς τα αριστερά, συνειρμικά έβλεπαν τη γυναίκα να βάζει στο πλυντήριο ένα καθαρό ρούχο και να το βγάζει βρώμικο.

Αυτοκίνητα με πολλά ονόματα Ένας κλάδος που τείνει να αντιμετωπίζει συχνά προβλήματα με την ονοματοδοσία είναι η αυτοκινητοβιομηχανία. Ιδιαίτερα στο παρελθόν, οι ονομασίες πολλών νέων μοντέλων άλλαξαν αναγκαστικά, προκειμένου να μπορούν να «σταθούν» σε όλες τις αγορές. Το μοντέλο Pi
nto της Ford, στα πορτογαλικά σημαίνει «μικροσκοπικό ανδρικό μόριο». Για το λόγο αυτό, στην Βραζιλία κυκλοφόρησε ως Corcel που σημαίνει «επιβήτορας». Αντίστοιχα, το Mitsubishi Pajero κυκλοφόρησε στις ισπανόφωνες χώρες ως Mitsubishi Montero, καθώς το pajero είναι προσβλητικός χαρακτηρισμός στην ισπανική αργκό.

Η αρχική ονομασία του Honda Jazz ήταν Honda Fitta. Οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ της εταιρείας, όμως, συνειδητοποίησαν ότι στη Δανία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία το μοντέλο μεταφραζόταν ως «γεννητικά όργανα». Τέλος, το Chevy Nova της Chevrolet ήταν ακόμη ένα μοντέλο που τη δεκαετία του ’70 δεν γνώρισε θερμή αποδοχή από τον ισπανόφωνο κόσμο. Συνειρμικά το «Nova» ακουγόταν σαν τη φράση «no va» που σημαίνει «δεν πάει»/»δεν προχωράει»….

πηγή…mixanitouxronoy.gr